كسى از شما ،
وَ امْضُوا حَيْثُ تُؤْمَرُونَ
و مىرويت آنجا كه فرموديم ما . ( 65 )
وَ قَضَيْنا إِلَيْهِ ذلِكَ الْأَمْرَ أَنَّ دابِرَ هؤُلاءِ مَقْطُوعٌ مُصْبِحِينَ
و آگاهانيديمش از پايان اين كار ، كه ما مىخواهيم بر آوردن بامداد از ايشان همه دمار . ( 66 )
وَ جاءَ أَهْلُ الْمَدِينَةِ يَسْتَبْشِرُونَ
و آمدند اهل آن شهر شادى نمايندگان . ( 67 )
قالَ إِنَّ هؤُلاءِ ضَيْفِي فَلا تَفْضَحُونِ
گفت اينها ميهمانان مناند شرمنده مكنيتم « 1 » به روى ايشان . ( 68 )
وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ لا تُخْزُونِ
و از خداى تعالى بترسيت ، و مرا رسوا مكنيت . ( 69 )
قالُوا أَ وَ لَمْ نَنْهَكَ عَنِ الْعالَمِينَ
گفتند ا نه بازداشته بوديمت از مهمان داشتن غريبان .
( 70 )
قالَ هؤُلاءِ بَناتِي إِنْ كُنْتُمْ فاعِلِينَ
گفت اينك دخترانم و دختران يارانم به زنى مىدهمتان « 2 » ، اگر بگرويت و به زنى پذيريتشان . ( 71 )
لَعَمْرُكَ إِنَّهُمْ لَفِي سَكْرَتِهِمْ يَعْمَهُونَ
به جان و سرت يا محمد كه اين مشركان در حيرت و ضلالت مىگردند ، و به آخر همه هلاك مىگردند « 3 » . ( 72 )
فَأَخَذَتْهُمُ الصَّيْحَةُ مُشْرِقِينَ
گرفتشان عذاب ، به وقت برآمدن آفتاب . ( 73 )
فَجَعَلْنا عالِيَها سافِلَها
آن شهرهاى ايشان « 4 » را زير و زبر گردانيديم ،
وَ أَمْطَرْنا عَلَيْهِمْ حِجارَةً مِنْ سِجِّيلٍ
و سنگهاى كلان از آسمان بر ايشان بارانيديم . ( 74 )
إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِلْمُتَوَسِّمِينَ
0 اندرين آيتهاست مر « 5 » اهل فراست را ، و عبرتهاست اهل كياست را . ( 75 )
وَ إِنَّها لَبِسَبِيلٍ مُقِيمٍ
و اين شهرهاشان بر راهى است پيدا . ( 76 )
هامش
( 1 ) - اصل : مىكنيم .
( 2 ) - در ن : « مىدهمتان » از قلم افتاده است .
( 3 ) - ن : « مى » ندارد .
( 4 ) - ن و ت : شان .
( 5 ) - ن : « مر » ندارد .