قالَ يا إِبْلِيسُ ما لَكَ أَلَّا تَكُونَ مَعَ السَّاجِدِينَ
گفت يا ابليس چه بودت ، كه نبودى از آرندگان سجدهء تحيّت . ( 32 )
قالَ لَمْ أَكُنْ لِأَسْجُدَ لِبَشَرٍ خَلَقْتَهُ مِنْ صَلْصالٍ مِنْ حَمَإٍ مَسْنُونٍ
گفت نيم سجدهآرنده مر خلقى را كه آفريدى از گل و غريفج « 1 » بىقيمت . ( 33 )
قالَ فَاخْرُجْ مِنْها
گفت بيرون « 2 » آى از اين جاى « 3 »
فَإِنَّكَ رَجِيمٌ
چه تو رانده [ اى ] از رحمت . ( 34 )
وَ إِنَّ عَلَيْكَ اللَّعْنَةَ إِلى يَوْمِ الدِّينِ
و بر تو است لعنت ، تا روز قيامت . ( 35 )
قالَ رَبِّ فَأَنْظِرْنِي إِلى يَوْمِ يُبْعَثُونَ
گفت اى پروردگار من زمان ده مرا تا روز برانگيختن خلقان . ( 36 )
قالَ فَإِنَّكَ مِنَ الْمُنْظَرِينَ
گفت تويى از زماندادگان . ( 37 )
إِلى يَوْمِ الْوَقْتِ الْمَعْلُومِ
تا به وقت معلوم يعنى سپرى شدن اين جهان . ( 38 )
قالَ رَبِّ بِما أَغْوَيْتَنِي
گفت اى پروردگار من بدانك گمراه گردانيدى مرا
لَأُزَيِّنَنَّ لَهُمْ فِي الْأَرْضِ
هرآينه آراسته گردانم به نزد ايشان در زمين آوردن جرم و جفا ؛
وَ لَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ
و هرآينه گمراه گردانمشان به يكبار ،
إِلَّا عِبادَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِينَ
مگر بندگان خالص « 4 » با اخلاص ترا ازين شمار . ( 39 - 40 )
قالَ هذا صِراطٌ عَلَيَّ مُسْتَقِيمٌ
گفت اين اخلاص راهى است راست ، و نگه داشت اهل وى به روى از من است و مر مراست . ( 41 )
إِنَّ عِبادِي لَيْسَ لَكَ عَلَيْهِمْ سُلْطانٌ إِلَّا مَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْغاوِينَ
گفت بندگان خاص من نيست ترا بر ايشان ولايت و سلطان ، ليكن « 5 » بر آنهاست كه متابع تو شوند از
هامش
( 1 ) - اصل : عريفج - ت : غريفح - ن : غريفج ، كه در هيچكدام نقطهگذارى كامل نشده است .
( 2 ) - ن : برون .
( 3 ) - ن و ت : از اين صورت .
( 4 ) - ن و ت : خاص .
( 5 ) - ن : لكن .