بفرمان خداى تعالى از شرّ دشمنان نگهدارنده .
إِنَّ اللَّهَ لا يُغَيِّرُ ما بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُوا ما بِأَنْفُسِهِمْ
خداى تعالى نگرداند آنچه « 1 » قومى را « 2 » داده بود از نعمت ، تا آنگه كه ايشان بگردانند معاملت خويش را به نسپاسى و مخالفت
وَ إِذا أَرادَ اللَّهُ بِقَوْمٍ سُوْءاً فَلا مَرَدَّ لَهُ
و چون خواهد خداى تعالى به قومى عقوبتى ؛ رد نبود مر آن را به قوّتى و حيلتى ،
وَ ما لَهُمْ مِنْ دُونِهِ مِنْ والٍ
و نبود مر ايشان را جز خداى تعالى سازندهء كارى و دهندهء نصرتى . ( 11 )
هُوَ الَّذِي يُرِيكُمُ الْبَرْقَ خَوْفاً وَ طَمَعاً
وى است آن خداى كه مىنمايد شما را برق ترس مسافران را ، و اميد مقيمان را ؛
وَ يُنْشِئُ السَّحابَ الثِّقالَ
و پديد آورد « 3 » ابرهاى گرانبار ، به بارانهاى بسيار . ( 12 )
وَ يُسَبِّحُ الرَّعْدُ بِحَمْدِهِ
و تسبيح مىآرد رعد به حمد و تعظيم وى ،
وَ الْمَلائِكَةُ مِنْ خِيفَتِهِ
و فرشتگان « 4 » از ترس و بيم وى
وَ يُرْسِلُ الصَّواعِقَ
و صاعقهها مىفرستد ،
فَيُصِيبُ بِها مَنْ يَشاءُ
و به هر كه مىخواهد مىرساند
وَ هُمْ يُجادِلُونَ فِي اللَّهِ
و ايشان يعنى كفّار ، جدل مىكنند با مؤمنان در صفت « 5 » آفريدگار
وَ هُوَ شَدِيدُ الْمِحالِ
و وى است سخت عقوبت
لَهُ دَعْوَةُ الْحَقِّ
مر او راست خواندن به حق و حقيقت ؛
وَ الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ لا يَسْتَجِيبُونَ لَهُمْ بِشَيْءٍ
و آنها كه مشركان مىخوانند ايشان را به جز خداى تعالى يعنى بتان را به وقت حاجت ، نيابند [ از ايشان به ] هيچچيز اجابت ،
إِلَّا كَباسِطِ كَفَّيْهِ إِلَى الْماءِ لِيَبْلُغَ فاهُ
مگر همچو دراز كنند [ ه ] دو دست خويش به سوى آب به اشارت ، تا برسد آن آب به دهان وى در ساعت
وَ ما هُوَ بِبالِغِهِ
و نيست آن آب [ رساننده ] به دهان وى به هيچ حالت
وَ ما دُعاءُ الْكافِرِينَ إِلَّا فِي ضَلالٍ
هامش
( 1 ) - ن : آنج .
( 2 ) - اصل : قوم را .
( 3 ) - ن : آرد .
( 4 ) - ن و ت : فريشتگان .
( 5 ) - ن و ت : در صفات .