إِنَّ رَبِّي لَطِيفٌ لِما يَشاءُ
پروردگار من لطيف است به هر چه خواهد
إِنَّهُ هُوَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ
وى است دانا به هر چه برادرانم با من كردند و صواب كار بدانچه « 1 » وى با من مىكند . ( 100 )
رَبِّ قَدْ آتَيْتَنِي مِنَ الْمُلْكِ
اى پروردگار من دادى مرا ملك و نعمت ،
وَ عَلَّمْتَنِي مِنْ تَأْوِيلِ الْأَحادِيثِ
و آموختى مرا تعبير خواب و وجوه حكمت
فاطِرَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ
اى آفريدگار آسمانها و زمينها به قدرت ،
أَنْتَ وَلِيِّي فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ
تويى سازندهء كار من به دنيا و آخرت ؛
تَوَفَّنِي مُسْلِماً
مرا مسلمان ميران ،
وَ أَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ
و به نيك مردانم در رسان . ( 101 )
ذلِكَ مِنْ أَنْباءِ الْغَيْبِ نُوحِيهِ إِلَيْكَ
اين است از خبرهاى پوشيده كه وحى مىفرستيم به تو در قرآن ،
وَ ما كُنْتَ لَدَيْهِمْ إِذْ أَجْمَعُوا أَمْرَهُمْ وَ هُمْ يَمْكُرُونَ
و نبودى تو به نزد آن برادران ، در آن حال كه كار خود را « 2 » محكم مىكردند در مكر « 3 » و دستان . ( 102 )
وَ ما أَكْثَرُ النَّاسِ وَ لَوْ حَرَصْتَ بِمُؤْمِنِينَ
و نهاند بيشترين مردمان ، و اگر چه حريصى كنى ايشان « 4 » ايمانآرندگان
وَ ما تَسْئَلُهُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ لِلْعالَمِينَ
و نمىخواهى از ايشان مزدى برسانيدن وحى و نيست وى مگر پند جهانيان . ( 103 - 104 )
وَ كَأَيِّنْ مِنْ آيَةٍ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ يَمُرُّونَ عَلَيْها وَ هُمْ عَنْها مُعْرِضُونَ
و چند آيت وحدانيّت است در زمين و آسمان ، كه مىگذرند بر وى و ايشان از تأمّل در وى روى گردانندگان . ( 105 )
وَ ما يُؤْمِنُ أَكْثَرُهُمْ بِاللَّهِ إِلَّا وَ هُمْ مُشْرِكُونَ
و نمىگروند بيشترين ايشان به خداى تعالى
هامش
( 1 ) - ن : بدانج .
( 2 ) - ن : « را » ندارد .
( 3 ) - ن : « در مكر » ندارد - ت : در كيد .
( 4 ) - ن و ت : « ايشان » ندارد .