كنانه [ اى ] ، و خويشتن را به جوشآرنده به اندك بهانه [ اى ] . ( 95 )
فَلَمَّا أَنْ جاءَ الْبَشِيرُ أَلْقاهُ عَلى وَجْهِهِ فَارْتَدَّ بَصِيراً
چون مبشّر آمد و آن پيراهن بر روى وى نهاد ، و وى ديدهء بسته بگشاد
قالَ أَ لَمْ أَقُلْ لَكُمْ إِنِّي أَعْلَمُ مِنَ اللَّهِ ما لا تَعْلَمُونَ
گفت نگفتمتان ، كه من آن دانم از خداى تعالى كه شما ندانيت اى فرزندان .
قالُوا يا أَبانَا اسْتَغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا إِنَّا كُنَّا خاطِئِينَ
گفتند اى پدر ما ، از خداى تعالى بخواه تا بيامرزد گناهان ما ، چه ما بوديم گنهكاران . ( 96 - 97 )
قالَ سَوْفَ أَسْتَغْفِرُ لَكُمْ رَبِّي إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ
گفت آمرزش خواهم هرآينه ، شما را از خداى تعالى شب آدينه ؛ چه وى است آمرزنده ، و بخشاينده . ( 98 )
فَلَمَّا دَخَلُوا عَلى يُوسُفَ
چون همه به مصر آمدند ، و به نزد « 1 » يوسف درآمدند
آوى إِلَيْهِ أَبَوَيْهِ
نزديك آورد به خود پدر خود اسرائيل را ، و خالهء خود راحيل را ؛
وَ قالَ ادْخُلُوا مِصْرَ إِنْ شاءَ اللَّهُ آمِنِينَ
و گفت درآييت به مصر همگان ، اگر خداى تعالى بخواهد ايمنان . ( 99 )
وَ رَفَعَ أَبَوَيْهِ عَلَى الْعَرْشِ
و برآورد پدر و خاله را بر تخت مملكت ،
وَ خَرُّوا لَهُ سُجَّداً
و آوردند برادران وى را « 2 » سجدهء تحيّت
وَ قالَ يا أَبَتِ هذا تَأْوِيلُ رُءْيايَ مِنْ قَبْلُ
و گفت اى پدر به آيين من ، اين است تعبير آن خواب پيشين من .
قَدْ جَعَلَها رَبِّي حَقًّا
خداى تعالى آن خواب مرا « 3 » راست گردانيد
وَ قَدْ أَحْسَنَ بِي إِذْ أَخْرَجَنِي مِنَ السِّجْنِ
و با من احسان كرد كه مرا از زندان رهانيد ،
وَ جاءَ بِكُمْ مِنَ الْبَدْوِ
و شما را آورد « 4 » از بيابان كنعان و به من رسانيد ،
مِنْ بَعْدِ أَنْ نَزَغَ الشَّيْطانُ بَيْنِي وَ بَيْنَ إِخْوَتِي
از « 5 » بعد آنك شيطان حالتى « 6 » كه ميان من و برادرانم بود شورانيد .
هامش
( 1 ) - ن و ت : و بر .
( 2 ) - ن : ورا .
( 3 ) - ن : آن خواب را .
( 4 ) - ن : برهانيد . . . بياورد .
( 5 ) - ن : « از » ندارد .
( 6 ) - ن و ت : حالى .