كنيم از ايشان عذاب را تا مدّت شمرده گويند چه بازداردش « 1 » ،
أَلا يَوْمَ يَأْتِيهِمْ لَيْسَ مَصْرُوفاً عَنْهُمْ
بدانك آن روز كه آيد به ايشان كس نتواند كه بازداردش « 2 » ؛
وَ حاقَ بِهِمْ ما كانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُنَ
و فرودآيد به ايشان ، آنچه « 3 » فسوس مىكردند به آن . ( 8 )
وَ لَئِنْ أَذَقْنَا الْإِنْسانَ مِنَّا رَحْمَةً
و اگر كافرى را نعمتى رسانيم
ثُمَّ نَزَعْناها مِنْهُ
و باز به نسپاسى وى از وى بازستانيم ؛
إِنَّهُ لَيَؤُسٌ كَفُورٌ
وى نوميدى نمايد در شدّت ، و نسپاسى كند در نعمت . ( 9 )
وَ لَئِنْ أَذَقْناهُ نَعْماءَ بَعْدَ ضَرَّاءَ مَسَّتْهُ
و اگر بچشانيمش راحتى ، سپس رسيدن شدّتى ،
لَيَقُولَنَّ ذَهَبَ السَّيِّئاتُ عَنِّي
گويد بديها از من رفت و هر حالى را دورى است و نوبتى ؛
إِنَّهُ لَفَرِحٌ فَخُورٌ
و وى فيريدگى سازنده است ، و بدان حال تا زنده است .
( 10 )
إِلَّا الَّذِينَ صَبَرُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ
مگر آنها كه مؤمنانند ، و عمل صالح آرندگانند ؛
أُولئِكَ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ أَجْرٌ كَبِيرٌ
آنهااند كه ايشان راست آمرزش گناهان ، و مزد بزرگ بدان جهان . ( 11 )
فَلَعَلَّكَ تارِكٌ بَعْضَ ما يُوحى إِلَيْكَ
ا خواهى ماندن بعض [ از ] آنچه « 7 » وحى كرده شد به تو ،
وَ ضائِقٌ بِهِ صَدْرُكَ
و تنگ مىشود بدان « 4 » دل تو ؛
أَنْ يَقُولُوا لَوْ لا أُنْزِلَ عَلَيْهِ كَنْزٌ
كه مىگويند [ كافران ] چرا فرستاده نشد به وى گنجى « 5 » از سيم و زر ،
أَوْ جاءَ مَعَهُ مَلَكٌ
و يا نيامد به وى فرشتهء « 6 » مصدّق و ياريگر
إِنَّما أَنْتَ نَذِيرٌ
تو ترسانندهاى مخالفان را ،
وَ اللَّهُ عَلى كُلِّ شَيْءٍ وَكِيلٌ
و خداى تعالى نگاهدارنده
هامش
( 1 ) - ن و ت : بازمىداردش .
( 2 ) - بازگرداندش .
( 3 ) - ن : آنج .
( 4 ) - ن :
مىشد بدين .
( 5 ) - اصل : گنج .
( 6 ) - ن و ت : فريشته .
( 7 ) - ن : آنج .