إِذْ يَقُولُ الْمُنافِقُونَ
چون « 1 » مىگفتند منافقان ،
وَ الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ
و آنها كه در دل ايشان شك بود و گمان ،
غَرَّ هؤُلاءِ دِينُهُمْ
فريفت اين مسلمانان را دين ايشان ؛
وَ مَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَإِنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ
و هر كرا بر خداى تعالى توكّل و تسليم است ، نگهدارش چه عزيز و حكيم است . ( 50 )
وَ لَوْ تَرى إِذْ يَتَوَفَّى الَّذِينَ كَفَرُوا الْمَلائِكَةُ
و اگر بديديتى « 2 » يا محمد فرشتگان را ، آنگاه كه « 3 » جان بر مىداشتند « 4 » كافران را ،
يَضْرِبُونَ وُجُوهَهُمْ وَ أَدْبارَهُمْ
مىزدند رويها و پشتهاى ايشان را ؛
وَ ذُوقُوا عَذابَ الْحَرِيقِ
و مىگفتند بچشيت عذاب آتش سوزان ، كارى بس عظيم ديديتى « 5 » در آن زمان . ( 50 )
ذلِكَ بِما قَدَّمَتْ أَيْدِيكُمْ
اين عذاب بدان پيش فرستادههاى شماست از كفر و عصيان ،
وَ أَنَّ اللَّهَ لَيْسَ بِظَلَّامٍ لِلْعَبِيدِ
و خداى تعالى ستمكننده نيست بر بندگان . ( 52 )
كَدَأْبِ آلِ فِرْعَوْنَ وَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ
عادت اين مشركان هست چون عادت فرعونيان ، و آنها كه پيش از ايشان بودند از كافران ،
كَفَرُوا بِآياتِ اللَّهِ
كفر آوردند به فرستادههاى خداى تعالى به پيامبران ،
فَأَخَذَهُمُ اللَّهُ بِذُنُوبِهِمْ
بگرفت [ شان ] خداى تعالى به گناهان ايشان ،
إِنَّ اللَّهَ قَوِيٌّ شَدِيدُ الْعِقابِ
چه خداى تعالى قوى است و سخت عقوبت بر دشمنان . ( 52 )
ذلِكَ بِأَنَّ اللَّهَ لَمْ يَكُ مُغَيِّراً نِعْمَةً أَنْعَمَها عَلى قَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُوا ما بِأَنْفُسِهِمْ
و اين بدان است كه خداى تعالى نگرداند نعمتى كه داده بود قومى را به كرم و افضال خويش ، تا آنگه كه بگردانند ايشان افعال و اقوال و احوال خويش ؛
وَ أَنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ عَلِيمٌ
و خداى تعالى شنوندهء گفتار خلق است ، و دانندهء اسرار خلق است . ( 54 )
هامش
( 1 ) - ن : چه .
( 2 ) - ن و ت : بديديى .
( 3 ) - ن : آنگه كه .
( 4 ) - ن : مىبرداشتند .
( 5 ) - ن و ت : ديديى .