آنچه « 1 » هست در آن كتاب .
وَ الدَّارُ الْآخِرَةُ خَيْرٌ لِلَّذِينَ يَتَّقُونَ
و سراى آخرت بهتر مر آنها را كه متقيانند ،
أَ فَلا تَعْقِلُونَ
أ خرد نمىدارند و نمىدانند . ( 169 )
وَ الَّذِينَ يُمَسِّكُونَ بِالْكِتابِ
و آنها كه چنگ زدند « 2 » به كتاب خداوند ،
وَ أَقامُوا الصَّلاةَ
و نمازها به پاى دارند ،
إِنَّا لا نُضِيعُ أَجْرَ الْمُصْلِحِينَ
ما ضايع نكنيم مزد آنها را « 3 » كه كارهاى خوب آرند . ( 170 )
وَ إِذْ نَتَقْنَا الْجَبَلَ فَوْقَهُمْ كَأَنَّهُ ظُلَّةٌ
و ياد كن چون برداشتيم كوه را از بر ايشان « 4 » گويى كه ابريستى « 5 » و مىديدند ،
وَ ظَنُّوا أَنَّهُ واقِعٌ بِهِمْ
و دانستند كه خواهد افتادن « 6 » بر زبر ايشان « 7 » اگر تورات نپذيرند .
خُذُوا ما آتَيْناكُمْ بِقُوَّةٍ
گفتيم بگيريت آنچه داديمتان به قوّت ، يعنى به جدّ و مداومت ،
وَ اذْكُرُوا ما فِيهِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ
و ياد كنيت و يادداريت « 8 » آنچه در وى است « 9 » تا خويشتن را نگاه داشته باشيت از عذاب و عقوبت . ( 171 )
وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِنْ بَنِي آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ
و ياد كن يا محمد چون گرفت پروردگار تو از پشتهاى فرزندان [ آدم ] ذرّيت ايشان را ،
وَ أَشْهَدَهُمْ عَلى أَنْفُسِهِمْ
و ثابت كرد بر اقرار ايشان شهادت ايشان را .
أَ لَسْتُ بِرَبِّكُمْ
گفت أ نه منم خداوند شما ،
قالُوا بَلى
گفتند [ بلى ] تويى خداوند ما ،
شَهِدْنا
گواهى مىدهيم به خداوندى مر تو را ؛
أَنْ تَقُولُوا يَوْمَ الْقِيامَةِ
اين ميثاق بدان گرفتيم تا نگوييت روز قيامت ،
إِنَّا كُنَّا عَنْ هذا غافِلِينَ
ما بىخبر بوديم از اين و در غفلت . ( 172 )
هامش
( 1 ) - ن : آنج .
( 2 ) - ن : چنگ در زدند .
( 3 ) - ن : « را » ندارد .
( 4 ) - ن :
زبر ايشان .
( 5 ) - ن : ابرى استى .
( 6 ) - اصل : افتادند .
( 7 ) - ن : بر ايشان .
( 8 ) - ن : ياد آريت .
( 9 ) - ن : دروست .