بِعَصاكَ الْحَجَرَ
كه بزن عصاى خويش را بر سنگ ،
فَانْبَجَسَتْ مِنْهُ اثْنَتا عَشْرَةَ عَيْناً
روان شد دوازده چشمهء آب از وى بىدرنگ .
قَدْ عَلِمَ كُلُّ أُناسٍ مَشْرَبَهُمْ
دانستند هر گروهى موضع شراب خويش ، و جاى برداشتن آب خويش .
وَ ظَلَّلْنا عَلَيْهِمُ الْغَمامَ
و سايه كرديم ابر را زبر سر ايشان ،
وَ أَنْزَلْنا عَلَيْهِمُ الْمَنَّ وَ السَّلْوى
و فرستاديم ايشان را ترنجبين « 1 » و ورتيج از بهر خور « 2 » ايشان
كُلُوا مِنْ طَيِّباتِ ما رَزَقْناكُمْ
و گفتيم بخوريت از اين خوشيها كه روزى كرديمتان ،
وَ ما ظَلَمُونا وَ لكِنْ كانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ
و نقصان نكردند در ملك ما و بر تنهاى خويش بودند ستمكاران ( 160 )
وَ إِذْ قِيلَ لَهُمُ اسْكُنُوا هذِهِ الْقَرْيَةَ
و چون گفته شد مر ايشان را كه بباشيت درين شهر اريحا ،
وَ كُلُوا مِنْها حَيْثُ شِئْتُمْ
و مىخوريت از وى هر كجا خواهيت مهنّا ؛
وَ قُولُوا حِطَّةٌ
و برانيت كلمهء حطّه بر زفان ،
وَ ادْخُلُوا الْبابَ سُجَّداً
و درآييت به در اين شهر سجدهكنان
نَغْفِرْ لَكُمْ خَطِيئاتِكُمْ
تا بيامرزيم شما را گناهان ،
سَنَزِيدُ الْمُحْسِنِينَ
هرآينه بفزاييم « 3 » كرامت محسنان . ( 161 )
فَبَدَّلَ الَّذِينَ ظَلَمُوا مِنْهُمْ
بدل كردند آنها كه ستم كردند از ايشان ،
قَوْلًا غَيْرَ الَّذِي قِيلَ لَهُمْ
به گفتارى جز آنك بود ايشان را فرمان ،
فَأَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ رِجْزاً مِنَ السَّماءِ
فرستاديم بر ايشان عذابى از آسمان ،
بِما كانُوا يَظْلِمُونَ
بدانك مىكردند از ظلم و عصيان . ( 162 )
وَ سْئَلْهُمْ عَنِ الْقَرْيَةِ الَّتِي كانَتْ حاضِرَةَ الْبَحْرِ
و بپرسشان از اهل آن ديه
هامش
( 1 ) - ن و ت : ترنگبين .
( 2 ) - چنين است دو نسخهء ديگر .
( 3 ) - ن : بيفزاييم .