وَ لا تُفْسِدُوا فِي الْأَرْضِ بَعْدَ إِصْلاحِها
و تباهى مكنيت در زمين به كفر و معصيت ، بعد صلاح آوردن وى به ايمان و طاعت ؛
وَ ادْعُوهُ خَوْفاً وَ طَمَعاً
مىخوانيتش با بيم عقوبت و اميد غفران ،
إِنَّ رَحْمَتَ اللَّهِ قَرِيبٌ مِنَ الْمُحْسِنِينَ
چه رحمت خداى تعالى نزديك است به نيكوكاران . ( 56 )
وَ هُوَ الَّذِي يُرْسِلُ الرِّياحَ بُشْراً بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهِ
و وى آن خداى است كه مىفرستد بادها را مژده دهندگان ، پيش از آمدن باران ،
حَتَّى إِذا أَقَلَّتْ سَحاباً ثِقالًا
تا چون بردارد ابرهاى گران بار را با آبهاى فراوان ؛
سُقْناهُ لِبَلَدٍ مَيِّتٍ
برانيمش به سوى بيابان مرده ،
فَأَنْزَلْنا بِهِ الْماءَ
فروفرستيم بر آنجا آن آبى آنجا برده .
فَأَخْرَجْنا بِهِ مِنْ كُلِّ الثَّمَراتِ
بيرون « 1 » آريم بدان « 2 » ميوههاى الوان ،
كَذلِكَ نُخْرِجُ الْمَوْتى
همچنين بيرون « 4 » آريم به قيامت مردگان ،
لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ
پند داديمتان تا پند گيريت به پند قرآن .
( 57 )
وَ الْبَلَدُ الطَّيِّبُ يَخْرُجُ نَباتُهُ بِإِذْنِ رَبِّهِ
و از زمين خوش بيرون « 5 » آيد نبات وى ، به حكم پروردگارى وى ،
وَ الَّذِي خَبُثَ لا يَخْرُجُ إِلَّا نَكِداً
و آن زمين كه شفق بود بيرون « 6 » نيايد مگر اندكى و بىمنفعت بود حبوب و ثمار وى ؛
كَذلِكَ نُصَرِّفُ الْآياتِ
همچنين پيدا كنيم آيتها را ،
لِقَوْمٍ يَشْكُرُونَ
مر گروهى را كه شكر آرند نعمتها را . ( 58 )
لَقَدْ أَرْسَلْنا نُوحاً إِلى قَوْمِهِ
فرستاديم نوح پيامبر را به قوم [ وى ] به رسالت ،
فَقالَ يا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ
گفت اى قوم من مر « 3 » خداى را آريت عبادت ؛
ما لَكُمْ مِنْ إِلهٍ غَيْرُهُ
نيست شما را جز وى آفريدگار ،
إِنِّي أَخافُ عَلَيْكُمْ عَذابَ
هامش
( 1 ) - ن : برون .
( 2 ) - ن : « بدان » ندارد .
( 3 ) - ن : « مر » ندارد .
( 4 ) - ن : برون .
( 5 ) - ن : برون .
( 6 ) - ن : برون .