كه وى است آفريدگار آسمان و زمين
وَ هُوَ يُطْعِمُ وَ لا يُطْعَمُ
و وى دهد روزى ، و وى است از حوايج مخلوقات « 1 » برى ؛
قُلْ إِنِّي أُمِرْتُ أَنْ أَكُونَ أَوَّلَ مَنْ أَسْلَمَ
بگوى كه من فرموده شدم كه باشم اول گردندهنده مر حكم خداى تعالى را از روزگاريان « 2 » ،
وَ لا تَكُونَنَّ مِنَ الْمُشْرِكِينَ
و گفتندم كه مباش از مشركان . ( 14 )
قُلْ إِنِّي أَخافُ إِنْ عَصَيْتُ رَبِّي عَذابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ
بگوى كه من مىترسم اگر بيارم معصيت ، از عذاب روز با عظمت . ( 15 )
مَنْ يُصْرَفْ عَنْهُ يَوْمَئِذٍ فَقَدْ رَحِمَهُ
هر كه گردانيده شد از وى عقوبت روز قيامت ، رسيد از خداى تعالى به وى رحمت ؛
وَ ذلِكَ الْفَوْزُ الْمُبِينُ
و اينست رستگارى پيدا ، مر بنده را . ( 16 )
وَ إِنْ يَمْسَسْكَ اللَّهُ بِضُرٍّ فَلا كاشِفَ لَهُ إِلَّا هُوَ
و اگر برساند به تو خداى تعالى بلايى نگشايدش بجز وى ،
وَ إِنْ يَمْسَسْكَ بِخَيْرٍ
و اگر برساند به تو خيرى آن فضلى است از وى .
فَهُوَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ
وى است بر هر چيزى توانا ، و به مصالح بندگان دانا ؛ ( 17 )
وَ هُوَ الْقاهِرُ فَوْقَ عِبادِهِ وَ هُوَ الْحَكِيمُ الْخَبِيرُ
و وى است قهركنندهء بندگان ، و وى است حكيم و دانا به حال ايشان . ( 18 )
قُلْ أَيُّ شَيْءٍ أَكْبَرُ شَهادَةً
بگوى كيست بزرگ گواهى « 3 » تر از مولى ، تبارك و تعالى ،
قُلِ اللَّهُ شَهِيدٌ بَيْنِي وَ بَيْنَكُمْ
بگوى كه خداى تعالى گواه است بر ما و بر شما ؛
وَ أُوحِيَ إِلَيَّ هذَا الْقُرْآنُ
و وحى كرده شد به من اين قرآن ،
لِأُنْذِرَكُمْ بِهِ وَ مَنْ بَلَغَ
تا بترسانم شما را به وى و آنها را كه به ايشان رسد به هر مكان و هر زمان ،
أَ إِنَّكُمْ لَتَشْهَدُونَ أَنَّ مَعَ اللَّهِ آلِهَةً أُخْرى
ا شما گواهى « 4 » مىدهيت كه با خداى تعالى معبودان ديگرند ،
قُلْ لا أَشْهَدُ
هامش
( 1 ) - ن : مخلوقان .
( 2 ) - اصل : زوركاران . كه متن از دو نسخه ديگر اصلاح شده است
( 3 ) - ن : گوايى .
( 4 ) - ن : گوايى .