و اين به ابتدا بود ، و حبس حدّ زنا بود ، و مخلص پديد آمد جلد مائة مر نامحصنان را ، و رجم « 1 » مر اهل احصان را . ( 15 )
وَ الَّذانِ يَأْتِيانِها مِنْكُمْ فَآذُوهُما
و آن مرد و زن كه زنا كنند بيازاريتشان به زفان « 2 » يعنى به ملامت و تعيير ، و گويند بيازاريت [ شان ] به زفان و دست يعنى ملامت و تعزير ، و اين به اوّل بود باز اين را نسخ آمد و تغيير . و گويند معنى آنست كه آن دو مرد كه گرد آيند به لواطت بيازاريتشان به تعزير ، و بر اين وجه اين حكم را تثبيت است و تقرير ؛
فَإِنْ تابا وَ أَصْلَحا فَأَعْرِضُوا عَنْهُما
اگر توبه كنند و به صلاح آرند ، روى بگردانيت و ممانيت كه ايشان را به زفان بيازارند ،
إِنَّ اللَّهَ كانَ تَوَّاباً رَحِيماً
چه خداى تعالى توبه پذيرنده است ، و بر تايبان بخشاينده است . ( 16 )
إِنَّمَا التَّوْبَةُ عَلَى اللَّهِ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السُّوءَ بِجَهالَةٍ
توبه پذيرفتن خداى تعالى مر آنها راست كه بدى كنند به نادانى ،
ثُمَّ يَتُوبُونَ مِنْ قَرِيبٍ
باز از آن برگردند به زودى به توبه و پشيمانى ؛
فَأُولئِكَ يَتُوبُ اللَّهُ عَلَيْهِمْ
آنهااند كه بپذيرد خداى تعالى توبهء ايشان ،
وَ كانَ اللَّهُ عَلِيماً حَكِيماً
و خداى تعالى داناست از نهان و آشكار بندگان ، و حكيم است پذيرندهء توبهء سزامندان . ( 17 )
وَ لَيْسَتِ التَّوْبَةُ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السَّيِّئاتِ
و قبول توبه نيست مر آنها را كه بديها كنند .
حَتَّى إِذا حَضَرَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قالَ إِنِّي تُبْتُ الْآنَ
تا چون يكى از ايشان را مرگ فراز آيد « 3 » و غيب عيان شود به زفان ذكر توبه رانند ،
وَ لَا الَّذِينَ يَمُوتُونَ وَ هُمْ كُفَّارٌ
و [ نه ] آنها را كه كافر ميرند ؛
أُولئِكَ
هامش
( 1 ) - متن در اصل مغشوش بود كه از نسخ ديگر اصلاح شد .
( 2 ) - ن : به زبان .
( 3 ) - ن : فرارسد .