وَ لا تُؤْتُوا السُّفَهاءَ أَمْوالَكُمُ الَّتِي جَعَلَ اللَّهُ لَكُمْ قِياماً
و مدهيت به بىخردان يعنى زنان و كودكان ، مالهايتان ، كه خداى تعالى گردانيد آن را سبب ساختگى كار اين جهان شما « 1 » و آن جهان ؛
وَ ارْزُقُوهُمْ فِيها وَ اكْسُوهُمْ
و بخورانيتشان از آن ، و بپوشانيتشان ،
وَ قُولُوا لَهُمْ قَوْلًا مَعْرُوفاً
و سخن نغز گوييتشان ، و آداب شرع بياموزانيتشان . ( 5 )
وَ ابْتَلُوا الْيَتامى
و يتيمان را بيازمائيت « 2 » .
حَتَّى إِذا بَلَغُوا النِّكاحَ
تا چون رسيده شدند و دانستيت ،
فَإِنْ آنَسْتُمْ مِنْهُمْ رُشْداً
اگر از ايشان در تصرّفات هدايتى ديديت ،
فَادْفَعُوا إِلَيْهِمْ أَمْوالَهُمْ
مالهاى ايشان به ايشان دهيت ؛
وَ لا تَأْكُلُوها إِسْرافاً وَ بِداراً أَنْ يَكْبَرُوا
و مخوريت آن را به فسيت « 3 » كردن و شتافتن ، كه رسيده شوند و بستانند از شما پيش از خوردن و به كار بردن .
وَ مَنْ كانَ غَنِيًّا فَلْيَسْتَعْفِفْ
و هر كه بىنياز است خويشتن نگاه دارد [ ا ] ،
وَ مَنْ كانَ فَقِيراً فَلْيَأْكُلْ بِالْمَعْرُوفِ
و هر كه نيازمند است به قدر حاجت خورد [ ا ] ،
فَإِذا دَفَعْتُمْ إِلَيْهِمْ أَمْوالَهُمْ فَأَشْهِدُوا عَلَيْهِمْ
چون داديت به ايشان مالهاى ايشان ، گواه كنيت به آن « 4 » ؛
وَ كَفى بِاللَّهِ حَسِيباً
و « 5 » بسندهكننده است خداى تعالى شماركننده به قيامت ، و جزادهنده بر امانت و خيانت . ( 6 )
لِلرِّجالِ نَصِيبٌ مِمَّا تَرَكَ الْوالِدانِ وَ الْأَقْرَبُونَ
مر مردان راست بهره [ اى ] از آنچه « 6 » ماندند پدران و مادران و خويشان ،
وَ لِلنِّساءِ نَصِيبٌ مِمَّا تَرَكَ الْوالِدانِ وَ الْأَقْرَبُونَ
و مر زنان راست بهره [ اى ] از ماندهء ايشان ؛
مِمَّا قَلَّ مِنْهُ أَوْ كَثُرَ
از آنچه « 7 » اندك است از وى يا بسيار است ،
نَصِيباً مَفْرُوضاً
اين بهره [ اى ] است كه تقدير كرده و تقرير كردهء آفريدگار است . ( 7 )
هامش
( 1 ) - ن و ت : « شما » ندارد .
( 2 ) - اصل : بياموزانيت .
( 3 ) - ت : نسيت . - « ن » مانند متن است .
( 4 ) - ن و ت : بر آن .
( 5 ) - ن و ت : و پسنده است .
( 6 ) - ن : آنج .
( 7 ) - ن : آنج .