اللّه اوست كه برداشت هفت آسمان را بىستون
تَرَوْنَها
آنك آسمان بىستون برداشته مىبينيذ
ثُمَّ اسْتَوى
آنكه بس مستوى شد بر عرش « الاستواء » غير مجهول الاستواء في العربيّة ضدّ الاعوجاج و الاستيفاذ * و سخّر و نرم كرد و روان و فرمان بردار آفتاب و ماه را تا هر دو مىروند هنكام نامزذ كرده را للآجال المقسومة من الاعوام و الشّهور و الايّام و الليالي و السّاعات لاجل مسمّى تا بكى نام زذ كرده خاستن رستاخيز را
يُدَبِّرُ الْأَمْرَ
كار مىكرداند و مىرواند و بيش مىبرذ و نشانها هويذا مىكند و بيغامها كشاذه مىرساند تا مكر شما برستاخيز و ديذار خذاوند خويش كورفيذن راست بكورفيذ
[ سوره الرعد ( 13 ) : آيه 3 ]
وَ هُوَ الَّذِي مَدَّ الْأَرْضَ وَ جَعَلَ فِيها رَواسِيَ وَ أَنْهاراً وَ مِنْ كُلِّ الثَّمَراتِ جَعَلَ فِيها زَوْجَيْنِ اثْنَيْنِ يُغْشِي اللَّيْلَ النَّهارَ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ ( 3 )
مدّ و طحى و دحى و مهّد و بسط او آنكس است كه زمين را بر روى آب بهن باز كشيد و كوههاء بلند دران لنكر كرد و جويها ساخت روان و از هر ميوهء در آن جفت جفت ، جفت خوار و جفت رنك
يُغْشِي اللَّيْلَ النَّهارَ
شب تاريك در سر روز روشن مىكشد در آن نشانهاء بيذاست هستى و يكتائى و دانايى او را ايشانرا كه درانديشند و درنكرند
[ سوره الرعد ( 13 ) : آيه 4 ]
وَ فِي الْأَرْضِ قِطَعٌ مُتَجاوِراتٌ وَ جَنَّاتٌ مِنْ أَعْنابٍ وَ زَرْعٌ وَ نَخِيلٌ صِنْوانٌ وَ غَيْرُ صِنْوانٍ يُسْقى بِماءٍ واحِدٍ وَ نُفَضِّلُ بَعْضَها عَلى بَعْضٍ فِي الْأُكُلِ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ ( 4 )
قطع متجاورات اى بقاع متّصلة تنبت هذه و لا تنبت هذه بعضها ينبت ثمرا لا ينبته بعضها بارهاى است از يكديكر نزديك در يك انكور در ديكرنه در يك نخل در ديكرنه در