و ار خواستيذ خذاوند تو مردمانرا همه يك دين و يك دل و يكراه كرديذ و هميشه جذاجذ خواهند بود الّا من رحم ربّك الّا من عصم ربّك من الاختلاف برحمته مكر ايشان كه اللّه ايشانرا بر راه راست بداشت بوخشايش خويش *
وَ لِذلِكَ خَلَقَهُمْ
و ايشانرا خود از بهر آن آفريذ اهل الاختلاف للاختلاف و اهل الرّحمة للرّحمة * و تمّت و سبرى كشته برفت و براستى بيشى كرد سخن خذاوند تو به حكم كه حقا كه بركنم ناجاره دوزخ را از برى « 1 » و آدمى و اهل آن همه از ايشان
[ سوره هود ( 11 ) : آيه 120 ]
وَ كُلاًّ نَقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ أَنْباءِ الرُّسُلِ ما نُثَبِّتُ بِهِ فُؤادَكَ وَ جاءَكَ فِي هذِهِ الْحَقُّ وَ مَوْعِظَةٌ وَ ذِكْرى لِلْمُؤْمِنِينَ ( 120 )
و همه بر تو مىخوانيم از خبرهاء بيغامبران و آن آنست كه دل ترا از تنكى و ضعف و اندوه به آن باجاى مىآريم و برجاى بمىداريم *
وَ جاءَكَ فِي هذِهِ الْحَقُّ
و درين بيغام كه به تو فرستاذيم به تو همه راستى آمذ و درستى و موعظة و بند و ياذكارى كورفيذكانرا
[ سوره هود ( 11 ) : آيات 121 تا 123 ]
وَ قُلْ لِلَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ اعْمَلُوا عَلى مَكانَتِكُمْ إِنَّا عامِلُونَ ( 121 ) وَ انْتَظِرُوا إِنَّا مُنْتَظِرُونَ ( 122 ) وَ لِلَّهِ غَيْبُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ إِلَيْهِ يُرْجَعُ الْأَمْرُ كُلُّهُ فَاعْبُدْهُ وَ تَوَكَّلْ عَلَيْهِ وَ ما رَبُّكَ بِغافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ ( 123 )
و كوى ايشانرا كه بنمى كورفند كه بر همه عادت خويش مىكنيذ آنج مىكنيذ و بر همه خوى خويش مىزييد و مىبيذ تا مادربران خويش مىبيم « 2 » و بوذني را بشما و بما جشم مىداريذ تا ما مىداريم
وَ لِلَّهِ غَيْبُ
، و خذايرا است علم همه كذشتها و بوذنيها و نهانها در آسمان و زمين و با او خواهند كردانيذ همه كار تا با او كردذ همه آن بوذ كه او خواهد آنكه
هامش
( 1 ) . در نسخه به ضمّ ب .
( 2 ) . ميبدى : تا ما در آن خويش مىباشيم .