توبت بذيرفت خذاى عزّ و جلّ و با خوذ آورد بيغامبر را و مهاجرين را و انصار را اين توبه نام است بسند را و نواخت را الّذين اتّبعوه غزات عسرة غزاة تبوك است و جيش العسرة سباه آن و ساعة العسرة هنكام آن و رستاخيز را ساعت نام كردند و آن بنجاه هزار سال است و اين ساعة العسرة اشارت است فرا آن وقت كه جبرئيل بيغام آورد كه بتبوك شيذ من بعد ما كاد بس آنكه نزديك بوذ كه از جاى بكشتيذ دلهاى جوكى از مؤمنان اين زيغ ايذر كنايت است از كراهت قتال و دژوار آمدن آن و ذلك انّ الامر بالخروج الى تبوك نزل ايّام القيظ و حين صرام النّخل و قد طاب الظّلال و استعرّ الطرق [ 93 ] و هاج السّموم و حان وقت قضاء الدّيون و رفع « 1 » المؤن و تلك الغزاة الّتى كشفت عن خبايا السّوء و فضحت الفضايح * ثمّ تاب عليهم اين تاب عليهم آن قوماند كه بيش فا كفت لقد تاب اللّه از مهاجرين و انصار بسنديذكان اللّه بوذند و جون جيزى بر دل ايشان بركذشت از كراهت در بيرون شدن بتبوك اللّه ايشانرا توبه داذ تا با طوع كرائيذند و با طاعت آمذند و باجابت استقبال كردند و اعلام شرف كشتند در دنيا و آخرت و على الثّلاثة الّذين خلّفوا يعنى و تاب على الثّلاثة و آن سه تن را هم توبه داذ * مسلمانان در قصّهء تبوك شش فرقتاند فرقت اهل صدقاند كه بغزاة شذند * و ديكر فرقت بوذند با ايشان در غزاة كه با منافقان سرّ داشتند و راز كه كفت اللّه عزّ جلاله و فيكم سمّاعون لهم و نه منافقان صريح بوذند كه كفت حق تعالى
لَوْ خَرَجُوا فِيكُمْ
و سه ديكر فرقت منافقان بوذند صريح و بنيامذند و آن هشتاذ تن بوذند و
هامش
( 1 ) . خ ل : دفع