[ سوره الأنفال ( 8 ) : آيات 62 تا 63 ]
وَ إِنْ يُرِيدُوا أَنْ يَخْدَعُوكَ فَإِنَّ حَسْبَكَ اللَّهُ هُوَ الَّذِي أَيَّدَكَ بِنَصْرِهِ وَ بِالْمُؤْمِنِينَ ( 62 ) وَ أَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِهِمْ لَوْ أَنْفَقْتَ ما فِي الْأَرْضِ جَمِيعاً ما أَلَّفْتَ بَيْنَ قُلُوبِهِمْ وَ لكِنَّ اللَّهَ أَلَّفَ بَيْنَهُمْ إِنَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ ( 63 )
ار خواهند كه بفرهبند ترا به صلح از خويشتن مشغول دارند تا ساز سازند ، بسندهء تو اللّه [ 32 ] است ، يعنى اللّه ترا بسنده است
هُوَ الَّذِي أَيَّدَكَ
، خفاف از بو عمرو آيدك ، او آنست كه نيرو داذ ترا به يارى خود و بمؤمنان ، و مؤمنان را و ياران ترا هام دل كرد و نزديكى داد دلهاء ايشانرا با يكديكر
لَوْ أَنْفَقْتَ
اين از بسطهاء قرآن است . ار نفقت كرديد تو ، هرج در زمين جيز است ميان ايشان ، يعنى ميان اوس و خزرج و جذ ازان قبايل متعادى با يكديكر از عرب ، كه ميان ايشان كارهاء عظيم بود ، از ترات و احن ، اسلام آن را همه بسترد و بر كرفت و ايشانرا همه براذران كرد تا در ميان ايشان نه تغاور ماند و نه تناقر ، الفت نهاذ اللّه به اين اسلام ، ميان ايشان كه او تواناى است دانا .
[ سوره الأنفال ( 8 ) : آيه 64 ]
يا أَيُّهَا النَّبِيُّ حَسْبُكَ اللَّهُ وَ مَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ ( 64 )
درين دو وجه كفتهاند ، قومى بر ظاهر بكرفتند ، كفتند معنى آنست : اى پيغامبر بسنده است ترا « اللّه » ، و ايشان كه بىبرانند به تو از كورفيذكان ، همجنان كه در آيت است بيش فا ،
أَيَّدَكَ بِنَصْرِهِ وَ بِالْمُؤْمِنِينَ
* و جنانكه جائى ديكر كفت
فَإِنَّ اللَّهَ هُوَ مَوْلاهُ وَ جِبْرِيلُ وَ صالِحُ الْمُؤْمِنِينَ
* و قوم كفتند :
حَسْبُكَ اللَّهُ وَ مَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ
* اللّه ترا بسنده است و بسنده است متّبعان ترا از مؤمنان