هفتم - سبيل اللّه يعنى كارهايى كه منفعت عمومى دينى دارد ، مثل ساختن مسجد و مدرسهاى كه علوم دينيه در آن خوانده مىشود .
هشتم - ابن سبيل يعنى مسافرى كه در سفر درمانده شده و احكام اينها در مسائل آينده گفته خواهد شد .
مسأله 1936 - احتياط واجب آن است كه فقير و مسكين بيشتر از مخارج سال خود و عيالاتش را از زكات نگيرد و اگر مقدارى پول يا جنس دارد ، فقط به اندازهء كسرى مخارج يك سالش زكات بگيرد .
مسأله 1937 - كسى كه مخارج سالش را داشته ، اگر مقدارى از آن را مصرف كند و بعد شك كند كه آنچه باقيمانده به اندازهء مخارج سال او هست يا نه ، نمىتواند زكات بگيرد .
مسأله 1938 - صنعتگر يا مالك يا تاجرى كه درآمد او از مخارج سالش كمتر است ، مىتواند براى كسرى مخارجش زكات بگيرد ، و لازم نيست ابزار كار يا ملك يا سرمايه خود را به مصرف مخارج برساند .
مسأله 1939 - فقيرى كه خرج سال خود و عيالاتش را ندارد اگر خانهاى دارد كه ملك اوست و در آن نشسته ، يا مال سوارى دارد ، چنانچه بدون اينها نتواند زندگى كند ، اگر چه براى حفظ آبرويش باشد ، مىتواند زكات بگيرد . و همچنين است اثاث خانه و ظرف و لباس زمستانى و تابستانى و چيزهايى كه به آنها احتياج دارد . و فقيرى كه اينها را ندارد ، اگر به اينها احتياج داشته باشد مىتواند از زكات خريدارى نمايد .
مسأله 1940 - فقيرى كه ياد گرفتن صنعت براى او مشكل نيست ، بنابر احتياط واجب بايد ياد بگيرد و با گرفتن زكات زندگى نكند ، ولى تا وقتى مشغول ياد گرفتن است ، مىتواند زكات بگيرد بلكه اگر معصيت كرد و نرفت كار ياد بگيرد نيز مىشود به او زكات داد و همچنين است بعد از ياد گرفتن ، در صورتى كه هنوز كارى نكرده باشد كه از عنوان فقير بودن خارج شود ، مىشود به او زكات داد .
رساله عمليه هداية المتقين (به انضمام رساله مضاربه و مسائل ديگر روز) (فارسى) — صفحة 344
مساهمون: الشيخ محمد على إسماعيل پور القمشهاى
ص٣٤٤