زنها در حال آلودگى » و در اسلام نزديكى با آنها را حرام و موجب كفاره مىداند و در صورت نزديكى به مرض برص و جذام مبتلا مىشود .
در شريعت حضرت موسى ( ع ) طبق تورات موجود ، در اين مسئله راه افراطى را پيمودند و زن را در حال قاعدگى و هر چه به او تعلق دارد ، نجس شمردهاند و از همنشينى و رابطه و هم غذا شدن حتى در اطاق محل سكونت او وارد شدن ممنوع مىباشد .
در خون حيض و زايمان علاوه بر ميكروبهايى كه در خونهاى عادى بدن است ، ميكروبهاى ديگرى نيز هست . چنانچه دانشمندان آن را تصديق و در احاديث ائمه اطهار نيز آن را تأييد مىنمايند .
در روايت ذكر شده در وضوء گذشت ، كه نزديكى در حال حيض موجب مرض پيسى و در خبر ديگر سبب مرض جذام است و در فلسفه حرمت نزديكى در حال قاعدگى زن ، مشروحاً بيان مىشود .
بعضىها مىگويد : « 1 » در گذشته خيال مىشد كه منى از محل مخصوص بيرون مىآيد ، تا اينكه به قدرت علم ثابت شد كه منى از تمام بدن بيرون مىآيد .
اضافه مىكند : « يك دكترى از اصفهان مىنويسد ، چون براى بدن متجاوز بر دو ميليون گاهى سه ميليون سوراخهاى كوچك خلق شده كه به توسط آنها تنفس كند ، لذا در موقع وقوع جنابت نه تنها از آلت مرد منى ظاهر و خارج مىشود ، بلكه از تمام اعضاء خصوصاً از سوراخهاى بدن منى خارج مىگردد .
چون منى داراى مقدارى مايع لزج موسوم به موسين است و اطراف سوراخ را به خوبى مىگيرد و به كلى تنفس قطع مىشود و بايد دانست كه هرگاه شستشوى كامل از بدن نشود سبب بداخلاقى مىگردد و به علاوه حالت معاشرت و ارتباط كم مىشود .
هامش
( 1 ) . مرتفق و آگهىهاى علمى ، ص 22 .