دوم : فلسفهى نيت
روح نماز ، بلكه همهى عبادات واجب و مستحب ، در نيت است و مراد از نيت عبادات ، قصد قلبى و توجه همراه با قربت و خلوص است . و مراد از قرب ، قرب معنوى است نه قرب مكانى .
به در خداى قربى طلب اى ضعيف همت * كه نماند اين تقرب كه به پادشاه دارى
و مراد از خلوص آن است كه غير از رضايت و قرب به خداوند هدفى ديگر نداشته باشد ، يعنى عمل او از نمايش به مخلوق و نفع مادى دور ، و همچنين از پيرايههاى غير ربانى هم به دور باشد .
چنانچه در كافى روايتى را از امام صادق ( ع ) در تفسير آيهى شريفهى : « الذى خلق الموت و الحياة ليبلوكم أيّكم أحسن عملا » « 1 » نقل مىكند كه فرمود :
« ليس يعنى أكثركم عملًا و لكن اصوبكم عملًا ، و انّما الاصابة خشية اللَّه و النية الصادقة ، ثمّ قال : العمل الخالص الذي لا يريد ان يمدحك عليه أحد إلّا اللَّه عزّوجلّ والنيّة أفضل من العمل » ؛ « 2 »
« مراد پروردگار از
هامش
( 1 ) . ملك / 2 « آن كس كه مرگ و حيات را آفريد تا شما را بيازمايد كه كدام يك از شما بهتر عمل مىكنيد . »
( 2 ) . اربعين شيخ بهائى ، حديث 37 .