دكتر « زمانهوف » و يارانش ، « اسپرانتو » را تنها به نام آن كه يك زبان همگان است و جهان به آن نياز دارد ، رواج مىدادند و اين عنوان با اين كه راست است ، ولى داراى آن نيرويى كه مىبايست نبود .
ولى زبان فارسى ، گذشته از آن كه كتابها و خواندنىهاى بسيار دارد و خواهد داشت ، خود با يك كوشش بسيار نيرومندى كه براى تكان دادن جهان آغاز شده توأم مىباشد ، از اين رو به پيشرفت آن در جهان اميد بسيار بسته مىشود . « 1 »
نگارنده گويد : با آن كوشش و جديت « زمانهوف » و يارانش و با كمك جامعه ، و اتّفاق ملل ممكن نشد كه زبان « اسپرانتو » را بينالمللى نمود ؛ پس بنابراين جامهى عمل پوشيدن ايدهآلهاى « كسروى » كه زبان پارسى زبان بين الملل و همگانى گردد ، غير ممكن و محال عادى است و ايجاد زبان همگانى ، يك نيروى الهى مىخواهد .
از اين رو شارع مقدس ، كتاب مذهبى اسلام را به زبان عربى و نماز را به آن زبان قرار داد ، تا زبان بين الملل وجود خارجى پيدا كند و از عالم خيال به عالم حقيقت و واقعيت تجلّى نمايد .
بوعلى و بهمنيار
بهمنيار از شاگردان مبرّز ابوعلى سينا و ارادتمندان خاص او بود . چندين مرتبه از روى حسن نيت و شدّت علاقه و ارادات ، به استاد خود پيشنهاد كرد
هامش
( 1 ) . ر . ك : زبان پاك ، نوشتهى احمد كسروى .