هفتم : فلسفهى عربى خواندن نماز و قرآن
گرچه در نگاه ابتدايى به نظر مىرسد كه هر كس به زبان محلّى خودش ، كه كاملًا مفاهيم آن را درك مىكند ، اگر خدا را بخواند و نماز را ادا كند بهتر است تا زبانى كه از آن چيزى نمىفهمد ، ولى پس از دقت معلوم مىشود كه در اين دستور حكمتهايى نهفته كه نماز را با دعا و نيايش و آداب ديگر كاملًا متفاوت مىسازد .
هر كس به زبان خودش مىتواند با خدا راز و نياز نمايد و مانعى ندارد ، ولى نماز جنبهى ديگرى دارد و حكمتها و اسرارى در آن به وديعت نهاده شده ، كه به بعضى از آنها اشاره مىكنيم :
1 . هماهنگى و اتّحاد مسلمين جهان :
در قارّههاى مختلف دنيا با پراكندگى آراء و مذاق آنها ، به وسيلهى نماز همگى به يك زبان و به يك نحو در ساعتهاى معين ، رو به خدا مىايستند و نيايش و عرض حاجت مىكنند و همهى اختلافات آراء و مرامهاى خود را كنار گذارده ، و وحدت مليت خود را در قالب نماز به دنيا معرفى مىنمايند .