مفاد آيه شريفه اين است كه هركس به خوردن مردار مضطر شد ، و حفظ حيات او به آن بستگى داشت ، و او به قصد حلال شمردن حرام خدا ، خود را در اين وادى قرار نداده و از حدود الهى نمىخواهد پا فراتر بگذارد ، مىتواند به قدرى كه حياتش از دست نرود از مردار بخورد .
بديهى است اگر با اختيار خود ، كارى كند كه مردار خوارى بر او حلال شود هر چند در آن حال نيز استفاده از مردار به قدر بقا ، جايز است ولى قطعاً مشمول رحمت الهى و بخشش و مغفرت نيست .
« . . . وَ لا تُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إِلَى التَّهْلُكَةِ . . . »
« 1 »
هامش
( 1 ) - ( بقره - 195 ) با دستان خود خويش را به هلاكت ميندازيد .