نكاتى ارزشمند در اين آيهء شريفه قابل استفاده است كه از جملهء آنها :
برّ ، به خير وسيع و گسترده اطلاق مىشود ، خداى متعال راه رسيدن به اين خير وسيع را انفاق آنچه كه مورد علاقهء انسان است بيان نموده است ، بر اين اساس هرآنچه كه براى انفاق كننده ارزشمند است ، انسان را سريعتر و بهتر به مقصود مىرساند .
دومين نكتهء قابل استفاده از اين آيه ، مفهومى است كه عبارت
« مِمَّا تُحِبُّونَ »
افاده مىكند . اين واژه مىفهماند كه مىبايست انفاق شده نزد خود انفاق كننده از بهترين چيزها باشد . زيرا چهبسا انفاق شوندگان بهواسطه حاجت زيادشان ، چيزهاى بدى را هم دوست داشته باشند ، طبعاً اعطاء آن اموال ، عطا كننده را به حد مورد نظر آيه نمىرساند .
سومين و شايد مهمترين نكته در اين آيه اين است كه هدف اسلام از انفاق دو چيز است ، اول آنكه : فاصله فقير و غنى كاهش يابد و زندگى آبرومندانه فقير در جامعهء اسلامى تأمين گردد . دوم آنكه : بخشش انفاق كننده از حيث روانى جبران گردد و در مقابل كار وى ، بهرههاى الهى چه بهنحو بركت دنيوى و يا مثوبت اخروى عطا شود . آيهء شريفه به ويژگى دوم با عنوان بهره و ثواب به وسيله واژه « برّ » اشاره فرموده است .
تفسير مجمع البيان و برخى تفاسير ديگر ، ذيل آيه شريفه به بيان چند مصداق پرداحتهاند كه به دو نمونه اشاره مىشود .
1 - ابوطلحهء انصارى از اصحاب پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ، باغى بسيار زيبا داشت كه در مدينه ضربالمثل شده بود . وقتى آيه شريفه نازل شد ، ابوطلحه نزد پيامبر خدا آمد و عرض كرد محبوبترين اموال من همين باغ است و مىخواهم آن را در راه خدا