قال رسولاللَّه صلى الله عليه و آله :
« الْعِبادَةُ مَعَ اكْل الْحَرامِ كالْبَناءِ عَلَى الرَّمْلِ ( الماءِ ) « 1 »
در برخى روايات به قبول نشدن عباداتى خاص تصريح شده است .
عدم قبولى نماز
مهمترين عبادتها يعنى نماز چنين كسى كه از حرام مىخورد مورد قبول واقع نمىشود .
« مَنْ اكَلَ لُقْمَةَ حَرامٍ لَمْ تُقْبَلْ له صَلوةٌ ارْبَعينَ لَيْلَةً وَلَمْ يَسْتَجِبْ لَهُ دَعْوَةٌ ارْبَعينَ صَباحاً وَكُلَّ لَحْمٍ يُنْبِتُهُ الْحَرامُ فالنّارُ اوْلى بِهِ وَانَّ اللُّقْمَةَ الْواحِدَةَ يُنْبِتُ اللَّحْمَ » « 2 »
شيخ عباس قمى مىگويد : يكسال به شهر همدان رفتم و مهمان يكى از معتمدين بودم . يك شب گفت در منزل يكى از آشنايان مهمان هستيم و من هم با اصرار او رفتم . آن شب وقتى براى نماز بلند شدم ، نزديك طلوع آفتاب بود . از صاحب منزل پرسيدم : شخصى كه ما مهمان او بوديم چه كاره است ؟ گفت : بانك عصر است . ( يعنى صبحها بانكها ربا مىدهند و عصرها او ) . از خوردن غذاى چنين كسى بسيار متأسف شدم و از دوستم گلايه كردم ولى به هر حال تا چهل شب هرچه كردم توفيقى براى نماز شب نيافتم .
پيامبر صلى الله عليه و آله در روايت ذيل نيز به پذيرفته نشدن هر عمل واجب و مستحبى از حرامخوار اشاره نمودهاند .
« انَّ لِلَّهِ مَلَكاً يُنادى عَلى بَيْتِ الْمَقْدِسِ كُلَّ لَيْلَةٍ : مَنْ اكَلَ حَراماً لَمْ يَقْبَلِ اللَّهُ مِنْهُ صَرْفاً وَلا
هامش
( 1 ) - عبادت با مال حرام همانند ساختن چيزى بر شنزار است ( بر آب است ) . ( بحارالانوار - جلد 103 - صفحه 12 ) .
( 2 ) - كسى كه لقمهاى از حرام بخورد تا چهل شب نمازش پذيرفته نمىشود و تا چهل صبح دعايش مستجاب نميگردد . و هر گوشتى از حرام روئيده شود آتش بدان سزاوارتر است . و البته يك لقمهء غذا در رويش گوشت مؤثر است . ( كنز العمال - 9266 ) .