سعايت
سعايت هم از اقسام نمّامى محسوب مىشود و آن بدگوئى كردن از شخصى نزد حاكم و سلطان است تا بدين وسيله از سوى حاكم به او ضررى برسد يا وى از چشم محبّت حاكم بيفتد و يا اينكه سعايت كننده خودش را جلوه دهد و يار حاكم وانمود نمايد .
حضرت امير عليه السلام مىفرمايد :
« شَرُّ النَّاسِ مَنْ سَعى بِالْاخْوانِ وَ نَسِىَ الْاحسانَ » « 1 »
سعايت كننده با عمل خود سه كس را آزار داده است .
1 - خودش را هلاك نموده است زيرا كه عذاب اين معصيت همانطوركه بيان شد آتش جهنم است . از سوى ديگر چهبسا ممكن است حاكم به واسطه مخفى ماندن عقوبت خود نسبت به سعايت شده ، وى را نيز از سرراه بردارد .
2 - سعايت شده را مورد خشم زورمدار قرار داده و هلاكت او را امضاء كرده است .
3 - عذاب و مكافات اين اعمال دامنگير سلطان شده و او را نيز هلاك خواهد كرد .
قال الصادق عليه السلام :
« السَّاعى قاتِلُ ثَلاثَةٍ ، قاتِلُ نَفْسِهِ وَ قاتِلُ مَنْ يَسْعى بِهِ وَ قاتِلُ مَنْ يَسْعى الَيْهِ » « 2 »
وظيفه مخاطب در مقابل ساعى و نمّام اين است كه :
اولًا : او را طرد كند و كلامش را وقعى ننهد و بدان گوش نسپرد .
هامش
( 1 ) - بدترين مردم كسى است كه احسان دوستان را فراموش كند و آنها را سعايت نمايد . ( غرر الحكم ) .
( 2 ) - سعايت كننده قاتل سه نفر است : خودش ، سعايت شده و آن كس كه نزد وى سعايت مىكند . ( خصال - جلد 1 - صفحه 108 ) .