اولاد اگر صالح باشند ، والدين خود را تا زندهاند ، فراموش نمىكنند و با اهداء خيرات و ثواب بعد از مرگ آنها ، موجب مىشوند براى آخرت نيز دستگير آنها بوده باشند . مال نيز اگر از مسير صحيح بدست آيد و به همان شكل صرف شود موجب بركت اخروى است ولى در غير اين صورت جز وزر و و بال چيزى نيست .
و البته آثار مثبت اخروى اموال و نيز اهل و عيال منوط به اين است كه ميّت ظرفيت تقبّل ثواب را در خويش ايجاد كرده باشد . در غير اين صورت حداكثر كارى كه از اولاد برمىآيد ، اين است كه والدين را تجهيز كنند ، و به خاك بسپارند و چند روزى در ختم و عزاى آنها بنشينند و حداكثر كارى كه از همسر برمىآيد غير آنها نيست .
به اين لطيفه توجه كنيد :
شخصى در بستر مرگ به همسر جوانش گفت : بعد از مرگ من كسى را به همسرى برگزين ولى با فلان شخص ازدواج منما ( لابد كدورتى از قبل بين آنها بوده است ) . همسرش چنان محكم سفارش وى را با آب و تاب پذيرفت كه موجب تعجب شوهر شد . شوهر بيمار گفت : از كجا اينقدر مطمئن هستى كه با او ازدواج نمىكنى ؟ همسر در جواب گفت : آخر كسى ديگر را در نظر گرفتهام !
بلى ، دنيا و هرآنچه در آنست بىوفاست . خداوند به پيامبرش مىفرمايد : به كسى كه به مال و فرزند خود مباهات مىكند ، بگو : روز قيامت روزى است كه اينها سودى نمىبخشند .
« وَلِمَنْ افْتَخَرَ بِالْمالِ وَالْوَلَدِ : يَوْمَ لايَنْفَعُ مالٌ وَلا بَنُونَ » « 1 »
با اين وصف جائى براى مفاخره به اموال و عيال باقى نمىماند .
هامش
( 1 ) - و به كسى كه به مال و فرزند افتخار مىكند بگو : در روز قيامت مال و فرزندان سودى نمىبخشند . ( شعراء - 88 )