36 - تحقير مؤمن و كوچك شمردن او .
37 - تكريم فاسق و احترام نسبت به وى .
38 - شماتت و اظهار شادمانى در گرفتارى و بلاى ديگران .
39 - خطاب ناشايست نسبت به كسى كه لايق آنگونه خطابى نيست .
40 - ترساندن مؤمن و ايجاد رعب و وحشت با سخنان تهديدآميز .
41 - سخنچينى .
42 - چاپلوسى و بله قربانگوئى در غير تعلّم و فراگيرى دانش .
43 - اظهار فقر و تهيدستى .
44 - فاشكردن اسرار ديگران .
45 - ذكر گناه و بيان معصيت خود و غير .
46 - ذكر اعمال خير خود به نيّت ريا و جلب توجه ديگران به خود .
47 - اف به والدين و هتك حرمت آنها .
48 - نفى حسب و نسب و خود را بريده از انساب واقعى دانستن و يا اتصاف نسب غير به خود .
49 - سؤال غيرمفيد و غيرلازم و معماى بىاثر .
50 - امر به منكر .
51 - نهى از معروف .
52 - پيشگوئى جزمى بهطورىكه غير خداوند را صاحب اختيار بداند همانند كفبينى ، كهانت و غير آن .
53 - اعلام به عدم انتساب يا انتساب به غير والدين فعلى كسى با استفاده از قيافهشناسى .
54 - قطع سخن برادر مومن .
55 - مزاح زياد .
اخلاق در قرآن و سنت (فارسى) — صفحة 602
مساهمون: على غضنفرى
ص٦٠٢