ونيز گفته شدهاست :
« انَّ اللِّسانَ جِرْمُهُ صَغيرٌ وَ جُرْمُهُ كَبيرٌ » « 1 »
و امام صادق عليه السلام آن را وسيله رسوائى انسان عاصى معرفى فرمودهاند :
« اذا ارادَ اللَّهُ بِعَبْدٍ خِزْياً ، اجْرى فَضيحَتَهُ عَلى لِسانِهِ » « 2 »
گناهانى كه از زبان صادر مىشوند
در اين قسمت از بحث گناهان و لغزشهائى كه از زبان صادر مىشوند با نهايت اختصار بر مىشماريم .
1 - انكار مبدء .
2 - انكار توحيد
3 - بيان كنه ذات الهى با توجه به اينكه كنه او بر كسى آشكار نمىشود و آنچه در اين خصوص گفته شود صرفاً اوصافى است كه خداوند نامحدود و نامتناهى را محدود ساخته و لذا اساساً وصف خداوند نمىباشد .
4 - تشبيه خداوند به اشياء و احياناً چون « مجسمه » قائل به تجسّم و حضور ظاهرى او در جلو چشم مردم در قيامت .
5 - انكار صفات ثبوتى و يا اثبات صفات سلبى بر حضرت حقّ جلّ و على و يا نسبت فرزند به او .
6 - كذب و افتراء به خدا بستن و نسبت دادن سخنى كه او نفرموده است يا سلب
هامش
( 1 ) - جِرم زبان اندك و جُرم و گناه وى بسيار است .
( 2 ) - هرگاه خداوند خوارى بندهاش رابخواهد ، رسوائىاش را بر زبانش قرار مىدهد ، ( چيزى مىگويد كه موجب رسوائى او شود ) . ( بحار الانوار - جلد 78 - صفحه 228 ) .