روزى هركس معين و محدود است ، ولى برخى در طلب روزى عجله مىورزند و به حرام آن را اخذ مىكنند و همين موجب ممنوعيت آنها از روزى حلال مىشود .
قال رسول اللَّه صلى الله عليه و آله :
« وَ لاسَرَقَ سارِقٌ الّا حُسِبَ مِنْ رِزْقِهِ » « 1 »
ابن ابى الحديد معتزلى در شرح نهج البلاغه داستان كسى را نقل مىكند كه حضرت امير عليه السلام لجام استر را به او سپرد تا پايان كارش آن را نگه دارد . وقتى كار امام به پايان رسيد و براى بردن استر آمد متوجه شد ، امانتدار لجام را دزديده است .
حضرت دو درهمى راكه بهعنوان انعام مىخواستند به وى دهند به قنبر داد تا لجام تهيه كند ، قنبر روانهء بازار شد و از قضا از همان دزد لجام را به دو درهم خريد .
حضرت فرمودند :
« انَّ الْعَبْدَ لَيَحْرُمُ نَفْسَهُ الرِّزْقَ الْحَلالَ بِتَرْكِ الصَّبْرِ » « 2 »
حقّ النّاس
سرقت معصيتى حقّالنّاسى است ( هر معصيت حقّالنّاسى حقّالّلهى نيز هست چون خداى متعال اين حقّ را براى ذى حقّ معين فرموده است ) جريان اين گناه در جامعه موجب سلب امنيت اجتماعى مىشود و يكى از دو نعمت بزرگ از انسان سلب مىكند .
قال الصادق عليه السلام :
« النَّعيمُ فِى الدُّنْيا الْامْنُ وَ صِحَةُ الْجِسْمِ » « 3 »
هامش
( 1 ) - سارقى سرقت نمىكند ، مگر اينكه به مقدار آنچه كه دزديده است از روزيش كم مىگردد . ( مستدرك الوسايل - جلد 18 - صفحه 150 ) .
( 2 ) - همانا بنده بهواسطه ترك صبر ، خود را از روزى حلال محروم مىكند . ( شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد - جلد 3 - صفحه 160 ) .
( 3 ) - نعمت در دنيا عبارت است از امنيت و سلامتى . ( بحار الانوار - جلد 81 - صفحه 172 ) .