كه زندگى او نيز مانند گياه است . مىفهمد كه او زحمتى طاقت فرسا را براى رسيدن به شرايط مطلوب زندگى دنيوى متحمل مىشود ولى اين دوست بىوفا انسان را رها نموده تحويل فرشتهء مرگش مىدهد و هر روز با هزاران نفر عاشق خود وداع مىكند و دل به كسى ديگر مىبندد !
غم دين خور كه دنيا غم نيرزد * عروس يك شبه ماتم نيرزد
دنيا در روايات
نگرش روايات معصومان عليهم افضل صلوات المصلّين را به دنيا مىتوان به دو دسته تقسيم كرد .
دستهء اول ، اخبار و احاديثى هستند كه هرگونه انزوا و گوشهگيرى را در دنيا و نسبت به دنيا ، سرزنش مىكنند و دستور به منع و ترك آن مىدهند .
اين دسته از روايات ، دنيا را در حد پل و گذرگاه مىپذيرند و از انسان مىخواهند كه از دنيا استفاده كند و توشه براى زندگى ابدى خود فراهم نمايد .
به چند روايت در اين زمينه توجه فرمائيد :
قال رسول اللَّه صلى الله عليه و آله :
« كُنْ فِى الدُّنْيا كَانَّكَ غَريبٌ اوْ كَانَّكَ عابِرُ سَبيلٍ وَعُدْ نَفْسَكَ فى اصْحابِ الْقُبُورِ » « 1 »
قال على عليه السلام :
« انَّمَا الدُّنْيا دارُ مَجازٍ والآخِرَةُ دارُ قَرارٍ فَخُذُوا مِنْ مَمَرِّكُمْ لِمَقَرِّكُمْ » « 2 »
قال الحسن بن على المجتبى عليهما السلام :
« اعْمَلْ لِدُنْياكَ كَانَّكَ تَعيشُ ابَداً وَاعْمَلْ لِآخِرَتِكَ
هامش
( 1 ) - چنان باش در دنيا كه گوئى غريب يا عابر و مسافر هستى و خود را از اصحاب قبور بشمار . ( بحارالانوار - جلد 73 - صفحه 99 ) .
( 2 ) - دنيا دار گذر و آخرت دار بقاست . پس از گذرگاه خويش براى سرمنزل خود توشه مهيا كنيد . ( نهج البلاغه - خطبه 194 به ترتيب فيض و 203 به ترتيب صبحى ) .