يعنى باران ، حيات گرفته و پس از مدتى فرسوده و خشك مىشود . عاقبت حيات انسانى در آيهء مزبور ، عذاب شديد يا مغفرت و رضوان الهى بيان شده است .
آيهء ديگر مورد بحث ، آيه 24 سوره يونس است .
« إِنَّما مَثَلُ الْحَياةِ الدُّنْيا كَماءٍ أَنْزَلْناهُ مِنَ السَّماءِ فَاخْتَلَطَ بِهِ نَباتُ الْأَرْضِ مِمَّا يَأْكُلُ النَّاسُ وَ الْأَنْعامُ حَتَّى إِذا أَخَذَتِ الْأَرْضُ زُخْرُفَها وَ ازَّيَّنَتْ وَ ظَنَّ أَهْلُها أَنَّهُمْ قادِرُونَ عَلَيْها أَتاها أَمْرُنا لَيْلًا أَوْ نَهاراً فَجَعَلْناها حَصِيداً كَأَنْ لَمْ تَغْنَ بِالْأَمْسِ كَذلِكَ نُفَصِّلُ الْآياتِ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ »
« 1 »
خداوند متعال در اين آيه همانند ذيل آيهء قبل ، دنيا را به حيات و مرگ نبات تشبيه فرموده است تا بهتر در اذهان جاى گيرد . زندگى و مرگ گياه براى انسان چيزى محسوس است ، اگر او فقط زندگى خود را مىبيند و بعد از مرگ خود را نمىتواند با چشم عادى بنگرد ، امّا همين چشم عادى وى با اندك توجهى زندگى پس از مرگ نبات را مشاهده مىكند و لذا مىتواند خود را به آن قياس نمايد .
كسى كه روزى براى تفريح و استراحت به باغى سرسبز و خرّم رفته است و سايه درختان ، نسيم وزيده شده از لابلاى برگها ، ميوههاى خوشرنگ و خوشطعم و گياهان معطر را با حواس خود لمس نموده است ، وقتى بشنود صاعقهاى آمده و همان باغ را سوزانده يا سيل و زلزله و يا تگرگ شديدى باغ را درهم كوبيده است ، حالش متغير مىشود ، دوان دوان خود را به همانجا مىرساند تا آنچه را از آن باغ مىداند با آنچه مىبيند مقايسه كند . وى وقتى آثار باقى مانده مانده از باغ ديروز را مىبيند و بوى مرگ را استشمام مىكند ، آن را با زندگى خود مىسنجد و در مىيابد
هامش
( 1 ) - ( يونس - 24 ) زندگى دنيا مثل آبى است كه از آسمان نازل كرديم كه بر اثر آن گياهان گوناگون كه مردم و چهارپايان از آن ميخورند مىرويد ، تا زمانيكه روى زمين زيبائى خود را از آن گرفته و تزيين مىشود و مردم مطمئن مىشوند كه مىتوانند از آن بهره ببرند ناگهان فرمان عذاب ما فرا مىرسد و آن چنان آن را نابود مىكنيم كه گوئى نبوده است . اينچنين آيات خود را براى اهل تفكر بيان ميداريم .