شاهد كاذبى كه عليه غير مسلمان شهادت دروغ مىدهد نيز با همين عذاب شديد مواجه است .
قال رسول اللَّه صلى الله عليه و آله :
« وَمَنْ شَهِدَ شَهادَةَ زُورٍ عَلى رَجُلٍ مُسلِمٍ اوْ ذِمِّىٍّ اوْ مَنْ كانَ مِنَ النّاسِ عُلِّقَ بِلِسانِهِ يَوْمَ القيمَةِ وَهُوَ مَعَ المُنافِقينَ فى الدَّرْكِ الْاسْفَلِ مِنَ النّارِ » « 1 »
حرمت شهادت دروغ به حدى است كه حتّى اگر احقاق حقّى به شهادت دروغ بستگى داشته باشد ، چنين شهادتى جايز نيست .
يكى از اصحاب امام ششم عليه السلام از آن حضرت پرسيدند : كسى بر عهدهء ديگرى حقّى دارد و او انكار مىكند و سوگند نيز ياد مىنمايد و صاحب حقّ ، شاهدى ندارد تا حقّ خود را باز ستاند ، آيا مىتوان به شهادت دروغ متوسل شود و حقّ خود را بازگيرد ؟ امام فرمودند :
« لا يَجُوزُ ذلك لِعِلَّةِ التَّدْنيسُ ( التدليسُ ) » « 2 »
بديهى است توبهء شاهد دروغگو ، با صرف حركت زبان و اظهار پشيمانى پذيرفته نمىشود ، بلكه تنها راه توبهء وى به اين است كه اثرات شهادت را بزدايد ، اگر شهادت به ابطال حقّى داده است حقّ را به صاحب واقعى آن برساند و اگر عين آن موجود نيست ، مثل آن را عطا كند ، اگر مورد شهادت وى ابطال خونى بوده است ، حقيقت را بيان كند و در همهء موارد اگر صاحب حقّ در قيد حيات نيست ورثهء وى را راضى نمايد و براى آنچه مرتكب شده حلاليت بطلبد .
هامش
( 1 ) - كسى كه عليه مسلمان يا كافر يا هركس ديگر به دروغ گواهى دهد ، روز قيامت به زبانش آويزان مىشود و او در پائينترين درجهء آتش با منافقان خواهد بود . ( وسايل الشيعه - جلد 18 - صفحه 237 ) .
( 2 ) - اين كار جايز نيست چون قبيح است ، خدعه است . ( وسايل الشيعه - جلد 18 - صفحه 247 ) .