نكته دوم
سوگند در واقع نوعى پيمان با خدا مىباشد .
« إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَ أَيْمانِهِمْ ثَمَناً قَلِيلًا أُولئِكَ لا خَلاقَ لَهُمْ فِي الْآخِرَةِ وَ لا يُكَلِّمُهُمُ اللَّهُ وَ لا يَنْظُرُ إِلَيْهِمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَ لا يُزَكِّيهِمْ وَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ »
« 1 »
اگر به سبب نزول اين آيه توجه كنيم در مىيابيم كه عهد و سوگند در آيه به يك معنا آمده است .
« ابى رافع وحىّ بن اخطب وكعب بن اشرف » از سران يهود دست به اقداماتى زدند تا اسم خاتم الانبياء صلى الله عليه و آله را از توراتهاى دست نويس خود حذف كنند و سوگند ياد كنند كه تورات همين است كه هست و تحريف نشده است .
نزول آيهء فوق دنائت آنان را آشكار ساخت .
برخى ديگر از مفسران آوردهاند : كه « اشعث بن قيس » زمينى را از كسى طلب مىكرد و به دروغ ادعاى مالكيت آن را مىنمود ، وقتى آماده سوگند شد آيهء فوق نازل گرديد و اشعث از ترس رسوائى بيشتر به حق گردن نهاد و زمين را به صاحبش بازگرداند .
با توجه به سبب نزول آيه ، آشكار است كه در واقع سوگند ، خداى را به گواهى گرفتن و نوعى عهد و پيمان با خدا بستن است و لذا اهميت سوگند از عهد و پيمان با انسان بسى برتر مىباشد و به همين جهت در اين آيه به پنج گونه عذاب براى آن اشاره شدهاست كه عبارتند از : بىبهرگى در آخرت ، عدم تكلم خداى با آنها ، عدم توجه خداوند به آنها ، تطهير و تزكيه نشدن ، وجوب عذاب دردناك .
هامش
( 1 ) - ( آل عمران - 77 ) كسانى كه پيمانهاى الهى و سوگندهاى خود را با بهائى اندك معامله مىكنند بهرهاى در آخرت نخواهند داشت و خداوند با آنان سخن نمىگويد ، و در قيامت به آنها نمىنگرد ، و آنها را از گناه پاك نمىنمايد ، وعذاب دردناكى دارند .