خودپسندى
« قُلْ هَلْ نُنَبِّئُكُمْ بِالْأَخْسَرِينَ أَعْمالًا ، الَّذِينَ ضَلَّ سَعْيُهُمْ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ هُمْ يَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ يُحْسِنُونَ صُنْعاً »
« 1 »
عجب و خودپسندى تقريباً مترادفند و آن حالتى است كه آدمى پندار ، گفتار و كردار نيك خود را بزرگ ببيند و بديهايش را كوچك شمرد و يا خود را بىعيب تصور كند و يا اصلًا عيب و اخلاق فاسدش را تحسين كند .
اين صفت ، حد وسط دو صفت غرور و كبر ، است به اين ترتيب كه :
انسان هنگامى كه نعمتى را در خود مشاهده مىكند ، يا خود را بدور از نقمت و بلائى مىبيند ، چنان تصور مىكند كه شايد در وى فضلى بودهاست كه آن نعمت را به او داده يا بلا را از او بر طرف ساختهاند . اين حالت اصطلاحاً « غرور » ناميده مىشود ، و اگر چنين حالتى در وى رسوخ كند و در واقع خود را چنين احساس كند ، « عجب » نام گرفته و اگر اينحالت خود را با غير قياس كند « كبر » محسوب مىشود .
آيه شريفه ، برخى را كه اعمال خود را بهترين عمل خيال مىكنند ، مورد نكوهش
هامش
( 1 ) - ( كهف - 103 و 104 ) بگو آيا شما را خبر دهم كه زيانكارترين مردم كيانند ؟ آنها كه تلاشهايشان در دنيا نابود شده و با اينحال خيال مىكنند كار نيك انجام مىدهند .