پس از ارتحال
تبرك جستن به پيامبر ، خاص زمان ايشان نبود ؛ بلكه پس از درگذشت وى هم ادامه داشت . اصحاب هرچه از وى مانده بود ، نگهدارى مىكردند و براى خود افتخار مىدانستند .
گفته شده عصاى پيامبر نزد عبد اللّه بن انيس بود ، وى آن را در كنار شمشير خود مىگذاشت و هنگام مرگش وصيت كرد با وى دفن شود . « 1 »
همچنين آمده است : « عبد اللّه بن عمر دست بر منبر پيامبر مىكشيد و بر صورت خود مىماليد . » « 2 »
كعب بن زهير ، رواندازى از رسول خدا داشت . معاويه مىخواست آن را از وى به ده هزار درهم خريدارى كند و وى خوددارى مىكرد . وقتى از دنيا رفت ؛ معاويه آن را از ورثهاش به بيست هزار درهم خريدارى كرد . « 3 » اين روانداز دست به دست ميان خلفا مىگشت . گفتهاند سفاح عباسى آن را به 300 دينار خريد . « 4 »
گفته شده ، معاويه هنگام احتضار وصيت كرد در پيراهن رسول خدا و عبا و رداى او و نيز با مقدارى از موى سر و محاسن وى دفن شود . « 5 »
عمر بن عبد العزيز نيز وصيت كرد مو و ناخن پيامبر را كه تهيه كرده بود ؛ در كفن او گذاشته و با وى دفن شود . « 6 »
در كفتن انس بن مالك نيز مويى از رسول خدا گذاشته بودند . « 7 »
هامش
( 1 ) - البداية و النهاية ، ج 4 ، ص 16 .
( 2 ) - طبقات الكبرى ، ج 1 ، ص 254 .
( 3 ) - السيرة الحلبية ، ج 3 ، ص 241 .
( 4 ) - السيرة الحلبية ، ج 3 ، ص 241 .
( 5 ) - تاريخ مدينة دمشق ، ج 59 ، ص 229 .
( 6 ) - طبقات الكبرى ، ج 5 ، ص 406 .
( 7 ) - طبقات الكبرى ، ج 7 ، ص 25 ، سيرة الاعلام النبلاء ، ج 5 ، ص 143 .