2 - آشكار كردن نفرت
از وظايف مؤمن ابراز كينه خود به منكران و معاندان اسلام است كه در برابر اسلام و مسلمانان براى مبارزه صف كشيدهاند . بر همين اساس تبرى از فروع دين شمرده شده و همنشينى و كمك به دشمنان دين ، مردود شمرده شده است .
لا تَتَّخِذُوا عَدُوِّي وَ عَدُوَّكُمْ أَوْلِياءَ . .
. « 1 »
« دشمن من و دشمن خودتان را دوست نگيريد . »
اهميت اين امر از آنروست كه صفوف مسلمانان و دشمنانشان متمايز شود ؛ و دين ، از درون مورد تعدى دشمنان قرار نگيرد . زيرا دشمن ممكن است با سوءاستفاده از ظرفيتى كه مسلمانان براى آزادى بيان و انديشه ايجاد كردهاند ، بر پيكره دينشان بتازند . آشكار كردن كينه از گنهكاران و گسترشدهندگان گناه نيز قابل انكار نيست ؛ لعن شراب ، ربا ، رشوه و نيز هركه به آنها نزديك شود و . . . ، در احاديث بسيارى وارد شده است كه در جاى خود به نمونههايى از آنها اشاره مىشود .
جايز بودن لعن
قرآن كريم آشكارا از ناسزاگويى ( سب ) نهى كرده است .
وَ لا تَسُبُّوا الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ فَيَسُبُّوا اللَّهَ عَدْواً . .
. « 2 »
« ( به معبود ) كسانى كه غير خدا را مىخوانند دشنام ندهيد ، مبادا آنها نيز از روى دشمنى ، خدا را دشنام دهند . »
اما در قرآن كريم لعن و مشتقات آن ، 38 بار به كار رفته است كه از اين موارد ، 37 بار لعن به خدا نسبت داده شده است . به برخى از اين موارد با عنوان لعن ابليس ، كفار ، يهود و منافقان توجه كنيد :
هامش
( 1 ) - ممتحنة ، 1 .
( 2 ) - انعام ، 108 .