146 « إِذا أَرادَ اللَّهُ بِعَبْدٍ خَيْراً فَتَحَ لَهُ قُفْلَ قَلْبِهِ وَجَعَلَ فيهِ الْيَقينَ وَالصَّدْقَ وَجَعَلَ قَلْبَهُ واعِياً لِما سَلَكَ فيهِ وَجَعَلَ قَلْبَهُ سَليماً وَلِسانَهُ صادِقاً وَخَليقَتَهُ مُسْتَقيمَةً وَجَعَلَ أُذُنَهُ سَميعَةً وَعَيْنَهُ بَصيرَةً » « 1 »
وقتى خدا خير بندهاى را بخواهد قفل دل او را باز مىكند و در آن ثبات و صدق قرار مىدهد ، و قلب او را در راهش هشيار مىسازد ، و قلب او را سالم و زبانش را راست و اخلاقش را معتدل و گوشش را شنوا و چشمش را بينا قرار مىدهد .
147 « إِذا أَرادَ اللَّهُ بِأَهْلِ بَيْتٍ خَيْراً فَقَّهَهُمْ فِي الْدّينِ وَوَقَّرَ صَغيرُهُمْ كَبيرَهُمْ وَرَزَقَهُمْ الْرِّفْقَ فِي مَعيشَتِهِمْ وَالْقَصْدَ فِي نَفَقاتِهِمْ وَبَصَّرَهُمْ عُيُوبَهُمْ فَيَتُوبُوا مِنْها وَإِذا أَرادَ بِهِمْ غَيْرَ ذلِكَ تَرَكَهُمْ هَمَلًا » « 2 »
وقتى خدا خير اهل خانهاى را بخواهد ، آگاهشان به دستورات دينى مىگرداند ، خردسالانشان ، بزرگان را احترام مىكنند ، مدارا در معيشت و ميانه روى در مخارج نصيبشان كند ، به عيبهايشان آگاهشان مىنمايد تا از آنها توبه كنند ، و وقتى خدا خير آنها را نخواهد آنان را رها مىنمايد .
148 « إذا أرادَ اللَّهُ بِقَوْمٍ خَيْراً أَمَدَّ لَهُمْ فِي الْعُمْرِ وَأَلْهَمَهُمُ الشُّكْرَ » « 3 »
وقتى خدا خوبى قومى را بخواهد ، عمرشان را دراز و شكر را الهامشان مىنمايد .
149 « إِذا أَرادَ اللَّهُ بِقَوْمٍ نَماءً رَزَقَهُمُ السَّماحَةَ وَالْعِفافَ وَإذا أَرادَ بِقَوْمٍ إِنْقِطاعاً فَتَحَ عَلَيْهِمْ بابَ الْخِيانَةِ » « 4 »
وقتى خدا بخواهد به قومى شوكت دهد ، بزرگ منشى و عفت را روزى آنان كند . و وقتى خدا بخواهد قومى را منقرض سازد و بركت را از آنان سلب نمايد ، در خيانت را بر آنان مىگشايد .
هامش
( 1 ) - جامع الصغير ، 1 ، 62 .
( 2 ) - كنز العمال ، 10 ، 137 .
( 3 ) - جامع الصغير ، 1 ، 63 .
( 4 ) - ( . . . بِقَوْمٍ إِقْتِطاعاً فَتَحَ . . . ) كنز العمال ، 6 ، 342 .