آنان كه با دين سر و كار دارند و اعتقاد به مبدا و معاد دارند ، چند علامت در آنها پيدا مىشود . اگر بخواهيد اهل دين بودن خود را پيدا كنيد ، با اين الگو مىتوانيد پيدا كنيد .
فرمود اولين علامت ، صدق در گفتار است . علامت دوم ، امانت دارى در اسرار و در مال است . علامت سوم ، وفا به عهد است ، آنچه را كه قول دادى انجام دادن . علامت چهارم ، صله رحم با اقوام ، نيكى كردن و صله رحم كردن . علامت پنجم ، اين صفت بزرگ است . « و رحمة الضعفاء » ، انسان در دل نسبت به ضعيفان ، به كسانى كه عقب افتادهاند و محروم شدهاند ، مهر بورزد و علاقه پيدا كند ، حركت كند و به سوى نجات آنها قدم بردارد . اين صفت يكى از بهترين صفات انسانى است كه در آيات و روايات تحريص زياد وارد شده است .
جملهاى از آقاى حسن بصرى نقل شده ( حسن بصرى از متزهدين زمان بود و خود را به زهد مىزد . زمان على عليه السلام را درك كرده و سپس زمان امام حسن و امام حسين و تا زمان زين العابدين عليهم السلام را نيز كرد كرده بود ) جملهاى از حسن بصرى مىگويد اگر چنان كه ديدى كسى جهنم مىرود ، اگر مردم جهنمى مىشوند ، تعجب نيست ، تعجب در اين است كه مردم چگونه بهشتى مىشوند . امام اين جمله را شنيد ، ديد حسن بصرى اشتباه كرده است . مطلبى بر ضد او فرمود ، فرمود : من مىگويم اگر ديد كسى بهشتى شده است ، تعجب نيست . تعجب در اين است كه مردم چگونه جهنمى مىشوند . آرى اين دو جمله با هم مختلفاند . حسن بصرى چه فكر مىكرده و زين العابدين عليه السلام چه مطلبى را داشته ؟ حسن بصرى نگاه به گناهان مردم مىكرده و مىديده كه مردم غالباً گناهكارند و مىگفته است مردم با اين همه گناهى كه دارند ، بايد همه جهنمى بشوند . و اگر كسى بهشتى بشود ، تعجب دارد كه چگونه با اين همه گناه رهايى پيدا كرده ؛ زيرا شاعر مىگويد :
گر حكم شود كه مست گيرند * در شهر هر آنچه هست گيرند
او مىگفت بايد همه جهنمى بشوند ؛ زيرا كه مردم گناه كارند و گناه بر مردم غالب .
اما كسى بهشتى بشود ، تعجب دارد . زين العابدين عليه السلام مقايسه ديگرى مىكند گناهان