اين اعضاى فاسد و فلج را قطع كند . همين بريدن و قطع كردن با اين كه در عين حال كشتن و نابودن كردن است ، ولى نشئت يافته از رحمت است . اگر چنان چه دست كسى يا پاى كسى طورى باشد كه بايد بريده شود تا بدن سالم بماند ، شما اجازه بريدن انگشتان را مىدهيد ، اجازه بريدن دست و پا را صادر مىكنيد و از دكتر درخواست مىكنيد كه اين عمل جراحى را انجام بدهد و پول هم به او مىدهيد كه دست و پاى شما را قطع كند . اين قطع كردن به لحاظ اين است كه شما به جانتان ترحم و دلسوزى داريد . بنا بر اين ، اگر چنان چه ببينيد جانتان در خطر است ، بايد اعضا را قطع كنيد . قطع كردن اعضا ، بريدن دست و پا مشكل است ، اما همين عمل نشئت يافته از رحمت است و به مقتضاى صفت رحمت است . پس صفت رحمت گاهى باعث مىشود كه انسان بجنگد و بكشد .
خلاصه رحم از بهترين عملها و صفات روانى انسان است و انسان بىعاطفه از انسانيت ساقط است . انسان بىمهر ( نيمه انسانه ) كمال را ندارد . ببينيد خودتان را با جامعه بسنجيد با برادر و با دوست با دشمن بسنجيد . اگر شما عاطفه داريد ، اگر مهر داريد ، اگر مودت داريد ، اگر دلسوز هستيد ، اين كمال را داريد و خدا را شكر بگذاريد و اگر نداريد ، نقص بزرگى در خود داريد و مرضى در خود پيدا مىكنيد و بايد معالجهاش كنيد .
أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ عليه السلام جملهاى « 1 » فرمود : « إِنَّ لِأَهْلِ الدِّينِ عَلَامَات » . فرمود اهل دين و
هامش
( 1 ) . إِنَّ لِأَهْلِ الدِّينِ عَلَامَاتٍ يُعْرَفُونَ بِهَا صِدْقَ الْحَدِيثِ وَ أَدَاءَ الْأَمَانَةِ وَ وَفَاءً بِالْعَهْدِ وَ صِلَةَ الْأَرْحَامِ وَ رَحْمَةَالضُّعَفَاءِ وَ قِلَّةَ الْمُرَاقَبَةِ لِلنِّسَاءِ أَوْ قَالَ قِلَّةَ الْمُوَاتَاةِ لِلنِّسَاءِ وَ بَذْلَ الْمَعْرُوفِ وَ حُسْنَ الْخُلُقِ وَ سَعَةَ الْخُلُقِ وَ اتِّبَاعَ الْعِلْمِ وَ مَا يُقَرِّبُ إِلَى اللَّهِ - عَزَّ وَ جَلَّ - زُلْفَى طُوبى لَهُمْ وَ حُسْنُ مَآبٍ وَ طُوبَى شَجَرَةٌ فِى الْجَنَّةِ أَصْلُهَا فِى دَارِ النَّبِيِّ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه و آله وَ لَيْسَ مِنْ مُؤْمِنٍ إِلَّا وَ فِى دَارِهِ غُصْنٌ مِنْهَا لَايَخْطُرُ عَلَى قَلْبِهِ شَهْوَةُ شَيْءٍ إِلَّا أَتَاهُ بِهِ ذَلِكَ وَ لَوْ أَنَّ رَاكِباً مُجِدّاً سَارَ فِي ظِلِّهَا مِائَةَ عَامٍ مَا خَرَجَ مِنْهُ وَ لَوْ طَارَ مِنْ أَسْفَلِهَا غُرَابٌ مَا بَلَغَ أَعْلَاهَا حَتَّى يَسْقُطَ هَرِماً أَلَا فَفِى هَذَا فَارْغَبُوا إِنَّ الْمُؤْمِنَ مِنْ نَفْسِهِ فِى شُغُلٍ وَ النَّاسُ مِنْهُ فِى رَاحَةٍ إِذَا جَنَّ عَلَيْهِ اللَّيْلُ افْتَرَشَ وَجْهَهُ وَ سَجَدَ لِلَّهِ - عَزَّ وَ جَلَّ - بِمَكَارِمِ بَدَنِهِ يُنَاجِى الَّذِى خَلَقَهُ فِى فَكَاكِ رَقَبَتِهِ أَلَا فَهَكَذَا كُونُوا ( الكافى ، ج 2 ، ص 240 )