ما خطاب مىكند و ما را به خودش نسبت مىدهد . مىگويد : « قُلْ يَا عِبَادِي » ، اى بندگان من و « وَ عِبَادُ الرَّحْمنِ » ، بندگان رحمان ، لذت اين اضافه تشريفيه از ذائقه روح من زايل نمىشود . « بارك اللَّه » به اين محبت و اين علاقه .
خدا مرا اين قدر عظمت دادى كه مرا به خودت نسبت دادى ، خدا بزرگم كردى .
خدا انسانم آفريدى . خدا تشريفات انسانى به من دادى . وقتى خطاب به من « عباد الرحمن » يا « عبادى » مىگويى ، من به تمام جهان خواهم نازيد و به تمام فرشتگان خواهم باليد كه يك چنين مقامى را دارم . در اين آيهء شريفه كه در اواخر سورهء فرقان است چند وصف را براى بندگان خودش بيان مىكند .
گفتارها و نوشتارها در نشريات و مقدمه كتاب ها (فارسى) — صفحة 232
مساهمون: الشيخ علي المشكيني
ص٢٣٢