كسانى كه ايمان آوردند و ايمانشان را مخلوط به ظلم نكردند ، در امنيت خواهند بود و هدايت نصيبشان خواهد شد . بنا بر اين ، ايمان بايد مخلوط با ظلم نباشد .
مثلًا در بارهء يهوديان ، اگر بگوييم به خدا ايمان دارند ، ايمانشان مخلوط است ؛ زيرا خدا را جسمى مىدانند كه گاهى در بهشت راه مىرود و حضرت آدم را صدا مىزند و آدم پشت درختها مخفى مىگردد و خدا او را نمىبيند ! آيا اين اعتقاد به توحيد است كه در تورات جعلى آمده است ؟
اين ايمان مخلوط به ظلم است ؛ يعنى مخلوط به عقيده انحرافى است . و هر عقيده انحرافى و عمل انحرافى ظلم حساب مىشود . و همين ايمان مخلوط را در « نصارا » مىبينيم كه معتقدند خدا « ثالث ثلاثه » است ؛ يعنى خدا را مجموعهء سه نفر مىدانند :
پدر و پسر و روح القدس !
و همچنين ، اگر كسى معتقد به نبوت باشد و در ضمن معتقد باشد كه پيامبر گناه مىكند و معصوم نيست و يا اين كه معاد را قبول دارد ، ولى معتقد است مثلًا معاد روحانى است و جسمانى نيست و امثال اينها . . .
پس اگر كسى مىخواهد خلوص در اعتقادات داشته باشد و ايمانش را مخلوط به ظلم نكند ، بايد همه باورها و معتقداتش طبق موازين الهى و اسلامى باشد . خلوص در ايمان ، مخلوط نشدن عقايد انحرافى و غير اسلامى در آن است .
و اما اخلاص در عمل مربوط است به انگيزه انجام آن عمل ؛ يعنى اگر انگيزه عمل ، خدا و اطاعت امر خدا باشد ، اين عمل خالص است . آن انگيزه و علت غايى كه انسان را به حركت وا مىدارد و به كارى مشغول مىكند ، اگر الهى باشد ، آن عمل شريف است و هر عملى كه انگيزهاش زشت و پليد باشد ، آن عمل زشت و ناخالص است .
پيغمبر اسلام صلى الله عليه و آله فرمود :
إِنَّمَا الْأَعْمَالُ بِالنِّيَّاتِ .
گفتارها و نوشتارها در نشريات و مقدمه كتاب ها (فارسى) — صفحة 542
مساهمون: الشيخ علي المشكيني
ص٥٤٢