48 . اخلاق در اسلام
اخلاص
يكى از صفات كمالى انسان اخلاص است . اخلاص و خلوص در واژه عربى به معناى پاك بودن از چيزهاى مخلوط است ؛ مثلًا گندم خالص يعنى چيزى غير از گندم در آن نيست ؛ طلاى خالص طلايى است كه غير از طلا چيز ديگرى در آن نباشد . مقصود از اخلاص ، در كتب اخلاقى ، خالص بودن عقايد و آراى انسان و خالص بودن اعمال انسان است .
بنا بر اين ، خلوص دو مرحله دارد :
1 . خلوص در اعتقادات ، 2 . خلوص در اعمال .
خلوص در اعتقادات ، معنايش اين است كه انسان باورهايى كه بايد در بارهء مكتب و مذهبى پيدا كند ، اين باورها خالص باشد و مخلوط با باورهاى انحرافى و غير صحيح نباشد . اگر انسان در اين مرحله خلوص نداشته باشد ، ايمانش ناقص و مخلوط است . گاهى تعبير مىشود به اين كه ايمان او التقاطى است ؛ باورهاى او التقاطى است .
يكى از آياتى كه هم اخلاص در ايمان و هم اخلاص در عمل را ثابت مىكند و اشارهاى به التقاط دارد ، اين آيه است :
« الَّذِينَ آمَنُوا وَ لَمْ يَلْبِسُوا إِيمَانَهُمْ بِظُلْمٍ أُولئِكَ لَهُمُ الْأَمْنُ وَ هُمْ مُهْتَدُونَ » ؛