وقتى مىرسد پيش خواجه نصير الدين محقق بزرگ حكمت و فلسفه و علوم مختلفه ، او مىبيند دريايى از دانش و علم و تقواى فكرى و اصولى را از نجف از حله فرستادند به سوى او . خواجه نصير در مقابلش خضوع مىكند و مىنشيند و نزد او درس فقه مىخواند . خواجه نصير هم دريايى است از فلسفه ، علامه هم دفعه ديگر مىآيد و مىنشيند درس حكمت و فلسفه مىخواند . استاد صبح ، شاگرد است و شاگرد عصر ، استاد است ؛ يعنى روح با هم تفاهم دارد ، يعنى نفس با هم مىسازد ، عُجبى نيست ، كبرى نيست ، ساخته شدهاند و ما آرزو داريم كه چنين باشيم :
« وَ لا تَنْسَ نَصِيبَكَ مِنَ الدُّنْيا » ؛
و سهم خود را از دنيا فراموش مكن .
اين نصيبها را فراموش نكنيد . اين را هم دوستان بدانند ، همه ماها موظفيم هفتهاى يك بار ، دو بار در اوقات حساس يك خلوتى با اللَّه داشته باشيم و به تناسب حوادث ، از خدا در بارهء اين موضوع راز و نياز كنيم و مناجات كنيم ؛ مثلًا در اين جو خاص دعايى كه زين العابدين عليه السلام براى كسانى كه در سر حدات و مرزها مشغول جنگند ، دعا كرده است ، از صحيفهء سجاديه اين دعا را بخوانيم و ببينيد حضرت چطور ، گويا امروز در آن جبهه موجود هست و دارد نگاه مىكند و دعا مىكند :
الْأُمُورُ مَرْهُونَةٌ بِأَوْقَاتِهَا ؛
كارها در گرو ساعات و اوقات آنهاست .
يك وقت آن ساعت را از دست دادى ، ديگر آن گرو را نمىتوانى استخلاص كنى و در بياورى . اگر هيچ فراغت هم ندارى ، اين عذر از شما پذيرفته نيست كه هيچ فراغت ندارم كه بنشينم دعا كنم . اين معنا ندارد ، مثل اين است كه يك آقايى گفته بود به قدرى مشغول تحصيلم كه ده روز است جُنبم و حمام نرفتهام . اين جور مشغول تحصيل بودن غلط است . اگر هيچ فراغت هم نداشته باشيد ، معذور نيستيد . اميدوارم كه اوقاتى براى دعايتان ، مناجاتتان قرار بدهيد .
گفتارها و نوشتارها در نشريات و مقدمه كتاب ها (فارسى) — صفحة 401
مساهمون: الشيخ علي المشكيني
ص٤٠١