27 . اخلاق اسلامى ( انتفاع دنيوى )
موضوع بحث ما در اين قسمت ، دنياست . دنيا به يك معنا عبارت است از استفادههاى غير مشروع ما از جهان هستى . تمتع و انتفاع انسان در ابعاد مختلف از اين جهان بخشى از معناى دنيا را تشكيل مىدهد . انتفاع گوش از شنيدنىها ، چشم از ديدنىها و بدن و اعضا از آنچه در اين جهان قابل استفاده است ، چنان كه به نحو غير مشروع باشد ، در بر گيرنده بخشى از مفهوم دنياست .
بر اساس اين تعريف ، هر كس انتفاع غير مشروعش از اين جهان بيشتر باشد ، بيشتر اهل دنياست و هر كه نفس خود را از لذايذ و انتفاعات غير مشروع دنيا حفظ كند ، اهل دنيا نيست . اين دنيا ، دنياى مذموم و ملعون است كه در آيات و روايات از آن نكوهش شده است .
اما دنيا به تعبير ديگر ، انتفاعات مشروع انسان از اين جهان است . انتفاعات ، التذاذها ، و تمتعهاى صحيح و جايز انسان از اين جهان را مىتوان بخش ديگرى از معناى دنيا دانست .
ما در اين بخش مىخواهيم ادعا كنيم كه انتفاعات انسان از دنيا و لو مشروع و جايز هم باشد ، از مصاديق دنياى مذموم است .
شنيدن مطالب جايز ، خوردن چيزهاى مباح ، مسافرتهاى حلال ، لباس پوشيدنهاى جايز ، تمتع به شهوت حلال و غيره ، همه به يك معنا بخشى از دنياى