يَسْتَحْكِمَ غَضَبُكَ عَلَيَّ ؛
خداوندا ، اگر روزى محيط وجود من مرتع و چراگاه شيطان گرديد ، قبل از آن كه گناهانم سبب غضب و سخط تو بر من گردد ، مرا به سوى خويش فرا خوان و قبض روحم كن .
پيامبر گرامى نيز در اين باره جملهاى دارد كه مىفرمايد :
إِنَّ اللَّهَ إِذَا أَرَادَ بِعَبْدٍ خَيْراً جَعَلَ الذُّنُوبَ بَيْنَ عَيْنَيْهِ مُمَثَّلَةً ؛
اگر خدا بندهاى را دوست داشته باشد ، گناهان او را پيش چشمانش مجسم مىسازد و او پيوسته نگران است از اين كه اين گناه از او سر زده است .
مؤمن همواره بيمناك است براى روزى كه او را بياورند و در حضور تمامى انسانها مؤاخذه و مفتضح كنند ؛ همان چيزى كه امام سجاد عليه السلام با ترس و بيم از آن ياد مىكند :
فَلَا تَفْضَحْنِى يَوْمَ الْقِيَامَةِ عَلَى رُئُوسِ الْأَشْهَاد .
چهل سال انسان را نگاه مىدارند و مذمت مىكنند : چرا فلان چيز را خوردى ؟ چرا به فلان كس نگاه كردى ؟ چرا فلان سخن را گفتى ؟ چرا به فلان جا رفتى ؟ چرا فلان لباس را پوشيدى ؟ چرا با رفيق نااهل عقد رفاقت بستى ؟ چرا رعايت آبروى مردم نكردى ؟ چرا از امكانات خدا بهره بردى ، اما براى خدا كار نكردى ؟
برادران و خواهران گرامى ، گناه در ديدگاه شما كوچك نباشد . كوچكترين گناهان را مهمترين جرايم به حساب آوريد تا شايد از شر نفس نجات پيدا كنيد .
در بينش والاى پيامبر گرامى اسلام روح مؤمن ، پس از گناه ، همچون گنجشكى است كه به تازگى او را گرفته و در قفسى محبوس كرده باشند . او چگونه ناراحت است و از اين طرف به آن طرف قفس مىپرد و فرياد مىكند ؟ مؤمن نيز همين گونه ناراحت و بىقرار است :
إِنَّ الْمُؤْمِنَ أَشَدُّ ارْتِكَاضاً مِنَ الْخَطِيئَةِ مِنَ الْعُصْفُورِ حِينَ يُقْذَفُ بِهِ فِى شَرَكِه ؛
مؤمن بر گناهى كه كرده از گنجشكى كه گرفتار قفس شده ( و براى آزادى تقلّا
گفتارها و نوشتارها در نشريات و مقدمه كتاب ها (فارسى) — صفحة 313
مساهمون: الشيخ علي المشكيني
ص٣١٣