17 . اخلاق اسلامى ( در وادى محبّت )
« يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا مَنْ يَرْتَدَّ مِنْكُمْ عَنْ دِينِهِ فَسَوْفَ يَأْتِى اللَّهُ بِقَوْمٍ يُحِبُّهُمْ وَ يُحِبُّونَهُ أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ أَعِزَّةٍ عَلَى الْكَافِرِينَ يُجَاهِدُونَ فِى سَبِيلِ اللَّهِ وَ لَا يَخَافُونَ لَوْمَةَ لَائِمٍ ذلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشَاءُ وَ اللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ » ؛
اى گروهى كه ايمان آوردهايد ، هر كه از شما از دين خود مرتد شود ، به زودى خدا قومى را كه ( بسيار ) دوست دارد و آنها نيز خدا را دوست دارند و نسبت به مؤمنان سرافكنده و فروتن و نسبت به كافران سرافراز و مقتدرند ، به نصرت اسلام بر مىانگيزد كه در راه خدا جهاد كنند و در راه دين از نكوهش و ملامت احدى باك ندارند . اين است فضل خدا كه هر كه را بخواهد عطا كند . . .
اين آيهء شريفه از آيات پر محتوا ، عظيم و عجيبى است كه منطبق با دوستان و مؤمنان و بندگان شايسته پروردگار است . گويا خداوند در عصر نزول قرآن ، عدهاى را تهديد مىكند كه اگر دين الهى را نپذيرند و قبول نكنند ، خداوند ديگران را بر مسند آنان مىنشاند .
دين گاهى به معناى مطلق طاعت اللَّه استعمال مىشود :
« مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ » .
گاهى نيز به معناى جزا و پاداش است :
« مَالِكِ يَوْمِ الدِّينِ » .