حضرت لقمان به فرزند خويش مىفرمايد :
يَا بُنَيَّ ! إِنَ الدُّنْيَا بَحْرٌ عَمِيقٌ قَدْ هَلَكَ فِيهَا عَالَمٌ كَثِير ؛
فرزندم ، دنيا درياى ژرفى است كه خلق بسيارى در آن دست و پا مىزنند و غرق شوند .
عالم انسانيت در اين گودال فرو رفته و در اين لجنزار غرق شده است . اى مسلمانان ، مواظب باشيد در اين گودال نيفتيد و در اين لجن زار غرق نشويد . مقام انسانيت بالاتر از اين است كه انسان صرف شهوات و اميال دنيوى خويش نمايد .
امام صادق عليه السلام در روايتى مىفرمايند :
لَايَجِدُ الرَّجُلُ حَلَاوَةَ الْإِيمَانِ فِى قَلْبِهِ ، حَتَّى لَايُبَالِيَ مَنْ أَكَلَ الدُّنْيَا ؛
شيرينى و لذت ايمان در قلب و سويداى دل كسى جاى نخواهد گرفت ، مگر اين كه اين خصلت را پيدا كند كه از دنيا و اميال دنيوى بى تفاوت بگذرد .
شعرى از اشعار منسوب به امام زين العابدين عليه السلام كه حضرت در آن چنين مىفرمايد :
نسمات هواك لها عرجوا * تحيى و تعيش بها المهجوا
اى خدا نسيم و رشحه عشق تو چنان معطر است كه به انسان روح مىبخشد و مناجات با تو جان و روان آدمى را زنده مىكند .
دوستان عزيز ، اگر در جاى خلوتى مشغول مناجات و راز و نياز با خدا بوديد و در حال دعا تأثرى پيدا كرديد و منقلب شديد و در آن حالت از حدقه چشمانتان به اندازهاى كه پر مگسى را تر كند ، اشكى جارى شد ، قدر آن حالت را بدانيد و آن لحظه را مغتنم شماريد كه شما به هدف رسيدهايد .
آن گاه حضرت در بيان حالات دوستان خدا مىفرمايد :
فهم فهموا معنا المعنا * و بذكر اللَّه لهم لهجوا
خداوندا ، دوستان تو هستند كه معناى معنا را مىفهمند و ذكر تو همواره بر زبان آنان جارى است .