من مَعاجز النبيّ صلى الله عليه و آله
روي أنّ أعرابيّاً جاء إليه فشكى إليه نضوب ماء بئرهم ، فأخذ حصاة أو حصاتين و فركها بأنامله ، ثمّ أعطاها الأعرابى و قال : ارمها بالبئر ، فلمّا رماها فيها فار الماء إلى رأسها .
« 1 »
بيان :
نضب الماء ، غوره في الأرض ؛ و الفرك : الدلك و المسّ باليد .
و أعطى صلى الله عليه و آله لعجوز قصعة فيها عسل ، فكانت تأكل و لا يفنى ، فيوماً من الأيّام حولت ما كان فيها إلى إناء ففنى سريعاً ، فجائت إلى النبي صلى الله عليه و آله و أخبرته بذلك فقال صلى الله عليه و آله : إنّ الأوّل كان من فعل اللَّه وصنعه ، و الثاني كان من فعلك .
« 2 »
و أيضاً أنّه لاقى أعدائه يوم بدر و هم ألف ، و هو في عصابة كثلت أعدائه ، فما التحمت الحرب أخذ قبضة من التراب و القوم متفرّقون في نواحي عسكره ، فرمى به وجوههم ، فلم يبق منهم رجل إلّاامتلأت منه عيناه ، و إن كانت الريح العاصف يومها إلى الليل لتعصف أعاصير التراب لا يصيب أحداً من عسكره ، و قد نطق به القرآن ، و صدّق به المؤمنون ، و شاهد الكفّار ما نالهم منه .
« 3 »
هامش
( 1 ) . نقل است كه مردى باديهنشين خدمت ايشان رسيد و از خشك شدن آب چاه شكايت كرد . پيامبر يك يا دو سنگريزه گرفت و با انگشتانش ماليد . بعد به وى داد و فرمود : اينها را در چاه بينداز . وقتى در آن انداخت ، آب فوران كرد و تا سر چاه آمد ! ( الخرائج و الجرائح ، ج 2 ، ص 491 ؛ بحار الأنوار ، ج 18 ، ص 34 ) .
( 2 ) . به پيرزنى كاسهاى داد كه در آن عسل بود . مىخورد و تمام نمىشد . روزى از روزها محتواى آن را در ظرفى ديگر ريخت ، سريعاً عسل از بين رفت ! خدمت پيامبر آمد و ماجرا را عرض كرد . فرمود : كار اوّل ، از خدا بود ، امّا كار دوم از تو . ( مناقب آل ابي طالب ، ج 1 ، ص 90 ؛ بحار الأنوار ، ج 18 ، ص 36 ) .
( 3 ) . در جنگ بدر به دشمنان برخورد كه هزار نفر بودند . پيامبر كنار مسلمانان بود كه دشمنان بسيار داشتند . وقتى جنگ بالا گرفت ، مشتى خاك برداشت ، در حالى كه جنگجويان در گوشه و كنار سپاه پراكنده بودند . خاك را به طرف دشمن پرتاب كرد . چشم هر جنگجوى دشمن ، از خاك پر شد ! اگر بادى شديد آن روز مىوزيد و تا شب ادامه داشت و ذرات و غبار خاك را مىپراكند ، اين گونه چشمان افراد دشمن را پر نمىكرد ! قرآن اين رخداد را بازگو كرده ، مؤمنان تصديق نمودهاند . كافران نيز شاهدند چه بر سرشان آمد ! ( بحار الأنوار ، ج 18 ، ص 73 ) .