42 . استهزا و مسخرهء مؤمن .
43 . اسم و نام زشت و قبيح بر مؤمن نهادن .
44 . ايذا و اذيّت مؤمن بدون مجوّز شرعى .
45 . لعن مؤمن ، زنده يا مرده بنابر احتياط .
46 . احصا و يادداشت زلّات و خطاها و گناهان مؤمن به قصد شماتت و فضيحت او .
47 . شماتت مؤمن به جهت مصيبت يا وجود عيب و نقص و مرض و غيره .
48 . نگاه كردن به داخل خانه و مسكن مؤمن از بالا و يا سوارخ در و ديوار بدون رضايت وى .
49 . غيبت مؤمن .
50 . نَميمه و سخنچينى .
51 . اشتغال به لهو و لعب .
52 . استخفاف به حج .
53 . ترك نماز .
54 . منع زكات .
55 . مُحارب شدن .
56 . از رحمت حق مأيوس شدن .
57 . از مكر و غضب خداوند خاطر جمع شدن .
58 . ترك نمودن هر واجبى از واجبات الهى .
59 . سوء ظن به خدا ، كه مثلًا بگويد : خدا در تقسيم اولاد و يا در تقسيم مال ، با من مراعات عدالت نكرده ؛ و يا پاداش خير ، به من كمتر داده ؛ و يا مرا بيشتر كيفر داده و مصيبتها را به من ، بيشتر متوجّه كرده [ است ] .
60 . سوء ظنّ به مؤمن و ترتيب اثر بر طبق ظنّ بد .
61 . خراب نمودن ساختمان مسجد و يا تعطيل كردن آن و منع واردين .
62 . اشاعهء فحشا در ميان مسلمين و يا مطلق انسانها .
نوشتارهاى فقهى (فارسى) — صفحة 99
مساهمون: الشيخ علي المشكيني
ص٩٩